Lewi 2.0

Kunst met boeken

2012-02-12T21:38:00.004+01:00

Toen ik bij de Universiteitsbibliotheek in Nijmegen werkte werd het gebouw gerenoveerd en bouwde L.S. een kunstwerk met boeken om een pilaar in het trappenhuis. Daaraan moest ik denken toen ik bovenstaande foto zag, uit het Ford's Theatre in Washington. Bijzonder mooi, deze beide kunstwerken. Een eerbetoon bijna aan de schoonheid van het boek... ik hoop wel dat het niet de toekomst van het boek weergeeft.

Via

Utrecht in de sneeuw

2012-01-30T10:49:00.001+01:00

Ineens werd het toch nog winter in Utrecht! Fraai hè?

foto: nu.nl

Lees en verbaas je

2011-12-16T10:11:00.002+01:00

Op verzoek van Festina Lente:

Vlgones een oznrdeeok op een Eglnese uvinretsiet mkaat het neit uit in wlkee vloogdre de ltteers in een wrood saatn. Het einge wat blegnaijrk is is dat de eretse en de ltaatse ltteer op de jiutse patals saatn. De rset van de ltteers mgoen wllikueirg gpletaast wdoren en je knut vrelvogens gwoeon lzeen wat er saatt. Dit kmot odmat we neit ekle ltteer op zcih lzeen maar het wrood als gheeel.

Wat werken onze hersens toch volgens ondoorgrondelijke wegen hè?

Nieuwe bibliotheken

2011-12-02T11:16:00.006+01:00

Als je je verdiept in wat er aan nieuwe bibliotheken wordt gebouwd (bijvoorbeeld omdat je zelf nadenkt over hoe een mediatheek eruit zou moeten gaan zien), kom je nog wel eens wat tegen. Ook dingen waarvan ik niet direct warm word.

De nieuwe nationale bibliotheek van Kosovo ziet er bijvoorbeeld apart uit. Wel spectaculair eigenlijk, al zie ik dit niet direct staan in de Uithof.

Werkelijk afschuwelijk is dit kille gedrocht in Stuttgart. Ik dacht eerst dat dit een computersimulatie was, maar hij staat er dus al echt.

Via hier en hier

Mooie presentatie

2011-11-23T13:46:00.001+01:00

Revolutionising Libraries with Social Media

View more presentations from Judy O'Connell

Via

Nieuwe mediatheek?

2011-11-02T11:24:00.005+01:00

De Hogeschool heeft plannen voor nieuwe huisvesting, en uiteraard moet de mediatheek daar ook weer een plekje in krijgen.
Als we dan toch wensen mogen uitspreken, mag ik dan hiervoor kiezen?

Of deze, ook leuk...

Via

Italiaanse Wikipedia op zwart

2011-10-05T10:46:00.000+02:00

Wie er nog niet van overtuigd was dat Silvio Berlusconi Italië een grote dienst zou bewijzen door subiet op te stappen krijgt vandaag een nieuw argument. De Italiaanstalige Wikipedia staat vandaag op zwart. Dit uit protest tegen een paragraaf van een wetsvoorstel van de regering Berlusconi dat burgers moet beschermen tegen de macht van justitie. Het wetsvoorstel legt onder anderen de mogelijkheden van justitie om telefoongesprekken af te luisteren aan banden, en biedt daarnaast de mogelijkheid dat iemand die zich benadeeld voelt door wat op een website is gepubliceerd binnen 48 een rectificatie kan eisen.

Wikipedia noemt dit in een verklaring een onaanvaardbaar aantasting van de vrijheid en neutraliteit van zijn teksten. Dus is de Italiaanse Wikipedia afgesloten en krijg je de in meerdere talen beschikbare verklaring te lezen.

During all these years, the users of Wikipedia (and we want, once more, to point out that Wikipedia does not have an editorial staff) have always been available to review - and modify, if needed - any content deemed to be detrimental to anyone, without harm to the Project's neutrality and independence. In the very rare instances it was not possible to reach a mutually satisfactory solution, the entire page has been removed.

The obligation to publish on our site the correction as is, provided by the named paragraph 29, without even the right to discuss and verify the claim, is an unacceptable restriction of the freedom and independence of Wikipedia, to the point of distorting the principles on which the Free Encyclopedia is based and this would bring to a paralysis of the "horizontal" method of access and editing, putting - in fact - an end to its existence as we have known until today.

Ongelooflijk toch? Eén van Europa's grootste landen, met één van de meest dynamische Wikipedia's. En straks moet ik nog oppassen dat ik met dit stukje geen probleem krijg. Doe er wat aan, Neelie!

Via

E-books: het voortdurende verhaal

2011-09-29T22:30:00.000+02:00

Afgelopen week las ik dit stuk van Alexander Klöpping, de fijne jongeman die Matthijs van Nieuwkerk in DWDD zo af en toe om de oren slaat met zijn totale gebrek aan kennis op digitaal gebied. Interessant wel om zijn kijk op e-books en DRM te lezen, en zijn conclusie te zien dat de uitgeverijen, door niet te leren door fouten uit het verleden, de slag met het digitaal downloaden dreigen te verliezen.

"Heb ik daar niet al eens over geblogd?" dacht ik. En jawel: verbazingwekkend lang geleden eigenlijk alweer.

Actueel is het onderwerp zeker. Afgelopen jaar had ik een gesprekje met de coördinator van een masteropleiding, die haar studenten alleen nog met een iPad en e-books wilde uitrusten. Ik liep er toen tegenaan hoe weinig ik er eigenlijk van wist, en enig uitzoekwerk leerde mij dat we er op de hele hogeschool eigenlijk weinig van wisten. Sowieso is het aanbod in het Nederlands, voor HBO-opleidingen van belang, abominabel. Daarnaast herken ik uit Klöppings stuk de irritatie over het omslachtige gedoe met programma's die je moet installeren. En de idiotie dat je maar met een handjevol gebruikers tegelijkertijd een e-book kunt lezen. We nemen tegenwoordig wel meer pakketten af, dus er is groei. Maar er zal nog heel wat water door de piratenbaai golven voordat e-books echt voet aan de grond zullen krijgen in het HBO.

Madur-o-Dão

2011-07-27T09:37:00.004+02:00

Het effect van filmpjes met tilt shift blijft heel bijzonder. Al eerder blogde ik over een filmpje over Berlijn, en het blijkt dat ook minder grote plaatsen erg fraaie filmpjes opleveren. Zie dit dorpje in Portugal. Zet ook je geluid aan voor het vrolijke muziekje erbij.

The Village from Pedro Sousa | visuals on Vimeo.

Via

De vrijheid van informatie

2011-07-22T08:55:00.005+02:00

Al weer even geleden blogde ik over het feit dat Google weet waar je bent als je via Google zoekt. Handig, maar ook enigzins verontrustend, en bovendien twijfelachtig of het je wel oplevert wat je zoekt.

Twee columns (van 20 juni en 19 juli)van Richard Lalleman bevestigen dit beeld en versterken voor mij zelfs de gevoeligheid van dit mechanisme:

De wereld zoals ik het zie − mijn mentale filter − wordt deels opgeslagen op het internet. Ik gebruik Google Docs om notities te maken, sla interessante websites op binnen Google Bookmarks en wil graag de inhoud van enkele websites volgen via de Google Reader. Dit is dus mijn eigen kleine en persoonlijke universum van hoe volgens mij de wereld eruit ziet. Eli Pariser noemt dit universum in zijn gelijknamige boek een "filterbubbel". Het probleem met Google’s social search-technologie is dat zij deze kleine en vaak eenzijdige bubbel gebruiken om de zoekresultaten te rangschikken. Ik zoek daarom veel minder in de rijkdom van het internet, maar meer in mijn eigen universum − of de bubbel. Ik leer dus van mezelf in plaats van dat ik van andere kan leren.

Vreemd om je dit te realiseren: ook ik heb internet juist altijd als een bron gezien om van te leren. Maar uit het voorbeeld dat Lalleman noemt blijkt dat je inderdaad met een zoekmachine eigenlijk altijd in hetzelfde kringetje kunt blijven draaien.

En wat gebeurt er met de gegevens uit jouw "filterbubbel"? Zijn die wel veilig, zoals Lalleman in zijn tweede column stelt? Uit het "slim" zoeken van Google blijkt al dat ze jouw privé-gegevens hergebruiken. Waar ligt dan de grens?

Ik weet dat velen internet als het medium van ultieme vrijheid zien: je kunt alles vinden wat je wilt en je kunt er ook op uitdragen wat je wilt. Aan dat eerste blijken, juist dankzij het "slimme" zoeken, beperkingen te zitten. En hoe veilig ben je daadwerkelijk in het tweede? Big Brother Google weet wat je doet.

Bibliotheek vs. Starbucks

2011-05-20T15:31:00.006+02:00

"Waarom hebben we nog bibliotheken nodig als we Starbucks hebben?" vraagt de Hartford Advocate zich af. Nu weet ik te weinig van het beleid ten aanzien van openbare bibliotheken in de Verenigde Staten, maar het stuk boort een aantal aardige vragen aan over de manieren waarop bibliotheken in tijden van bezuinigingen zich in dat land staande proberen te houden.

Iets uit dit stuk herken ik wel: vorige week was ik in New York, en maakte ik bovenstaande foto van de zeer indrukwekkende Public Library op 5th Avenue. Ik ben er niet binnen geweest, maar wel in meerdere Starbucksen. Vooral één avond in de Starbucks in Hell's Kitchen heb ik eens om mij heen zitten kijken: alle tafeltjes waren bezet met studentikoos publiek, dat zonder uitzondering een laptop voor zich had.

Een meisje naast mij deed een digitale leermodule op haar laptop en bladerde af en toe naar een ander scherm met daarop zo te zien een boek. Tussendoor werd Facebook af en toe geraadpleegd. Aan het tafeltje aan mijn andere kant zat een student aan een scriptie te werken. Hij doorzocht intussen de online catalogus van de bibliotheek van NYU. En natuurlijk werd er ook tussendoor ge-Facebookt: bij mijn eerste bezoek aan Amerika viel me op dat het land enorm inefficiënt werkt, en datzelfde geldt volgens mij voor het studeren. Want het was wel redelijk stil in Starbucks (volgens het krantenartikel stiller dan in de gemiddelde bibliotheek), er was afleiding genoeg.

Als je lekker in Starbucks met een emmer koffie erbij kunt laptoppen en studeren, en intussen je boeken online kunt reserveren, wat doe je als bibliotheek dan nog voor moeite om dit publiek binnen te houden? Is de bibliotheek als studieruimte in dit land achterhaald? Of blijkt juist dat er nog behoefte is aan een bibliotheek als studieruimte, waar niet aan calisthenics wordt gedaan?

#snakeonthetown

2011-03-31T10:25:00.006+02:00

Afgelopen vrijdag ontsnapte een Egyptische cobra uit de Bronx Zoo in New York. De 50 cm lange vrouwtjesslang is nog niet gevangen, maar twittert inmiddels wel. Heerlijke Twitterhumor! De slang bedankte als eerste de dieren uit de film Madagascar voor de inspiratie en houdt haar (momenteel ruim 181.000) volgers sindsdien op de hoogte van haar belevenissen in de grote stad. Ik hoop wel dat ze weer gevangen is voordat ik naar New York reis...

Via

Wat moet ik op Facebook?

2011-03-28T15:02:00.006+02:00

Driekwart jaar geleden verhuisde ik vanuit Nijmegen naar Utrecht. Ik heb er toen over gedacht om lid te worden van Facebook. Het idee daarachter was dat vanzelfsprekend mijn contact met vrienden en kennissen in Nijmegen veranderde. Beide steden liggen niet aan andere einden van de wereld, maar eventjes bij iemand aanlopen voor een borrel of een afspraak in kroeg of bioscoop gaat toch net wat minder makkelijk. Misschien zou Facebook het makkelijker maken om met “verre vrienden” in contact te blijven.

Toch ben ik nog steeds niet op Facebook te vinden. Waarom niet eigenlijk? Deze week las ik een interview in de Volkskrant met filosofe Stine Jensen, die een essay heeft geschreven over vriendschap in tijden van Sociale Media. In haar woorden herkende ik een beeld dat ik van Facebook heb:

Op Facebook en Twitter laten mensen zich van hun positieve kant zien. Met echte vrienden deel je ook de dingen die niet goed gaan. De hobbels en problemen, jouw karakterfouten, hun karakterfouten.(…)Behalve tot tijdsverspilling, leiden sociale media ook tot een gebrek aan concentratie, akelig gedrag en verstoorde relaties.(…) Het maakt je asocialer, vind ik. Je Facebookaanwezigheid wordt snel vervanging voor aanwezigheid in het echt. Je hebt heel gemakkelijk even iets afgehandeld. Het kan een ontwrichtend effect hebben op vriendschappen en relaties.

Misschien is dat wat negatief. Ik hoor van veel mensen die op Facebook zitten verhalen of wat je ermee kunt, mits met mate gebruikt. Je kunt er foto’s op zetten die je vrienden kunnen zien, berichtjes uitwisselen, afspraken maken. Daarin zie ik een vervanging van oude communicatiemiddelen. Maar met het risico dat ik als een heel ouderwetse lul klink: wat was er mis met e-mail? SMS? Picasa?

Ik zal even een voorbeeld geven: een tijdje terug zat ik met een groepje in de kroeg. Iemand haalde een iPhone tevoorschijn, maakte een foto van ons en zette die meteen op haar Facebookpagina. Binnen minuten was er een reactie van iemand die wij allen kennen: “Proost!”. Ander voorbeeld: iemand uit ditzelfde groepje verhuisde onlangs en daar kwam ik pas achter toen hij al was verhuisd. Hij had het op Facebook bekend gemaakt en dat had ik dus niet kunnen lezen.

Ik herken hier wel wat in van wat Jensen zegt: het verandert je communicatie en ik heb nog steeds mijn twijfels of ik dat leuk vind. Hoewel je via Facebook met heel veel mensen tegelijkertijd kunt communiceren voelt het ook een beetje als een verarming. Ik weet dat ik een beetje klink als iemand toen e-mail vijftien jaar geleden gemeengoed werd: “Wat is er mis met een brief?” Ergens mis ik in Facebook de investering in persoonlijke contact, die je zelfs met het sturen van een mailtje of sms-je nog kunt uitdrukken.

Het is natuurlijk totaal 1.0, maar ik merk dat ik dit gedeelte van het sociale web echt lastig vind. Dat heeft wellicht iets te maken met verlegenheid, een idee dat mijn leven te saai is om op het web te delen, of een ingebakken sterke neiging tot privacy. Met LinkedIn heb ik bijvoorbeeld veel minder moeite: daar laat je ook zien wie je bent, maar het blijft veel professioneler en daarmee ook doelgerichter. Wil ik op Facebook hebben staan dat ik in de kroeg zit? Zelfs als alleen mijn vrienden dit zien? En wat doe ik met de minder gezellige momenten in het leven, gaan die er ook op?

Of zou Facebook daadwerkelijk iets kunnen betekenen voor het verdiepen van mijn contact met mensen die ik nu eigenlijk te weinig spreek? Voor mijn bewustwording van wat er in de wereld om mij heen speelt? Wat zou ik er kunnen leren?

Noorderlicht

2011-03-24T15:43:00.006+01:00

Heerlijk dat het weer lente is! Toch, als ik het wonderschone filmpje hieronder zie, zou ik me best in een stevig winterpak willen hijsen om, net als maker Terje Sorgjerd, in het hoge noorden van Noorwegen bij min 25 dit magische spektakel te aanschouwen...

The Aurora from Terje Sorgjerd on Vimeo.

Via

Auteursrecht in het HBO

2011-03-19T13:45:00.009+01:00

Een week of twee geleden nam ik deel aan de cursus "Auteursrecht in het hoger onderwijs voor gevorderden", opgezet door SURF en deze keer georganiseerd bij de UB van Wageningen University. Dit vanwege mijn lidmaatschap van de werkgroep auteursrecht van de HU-mediatheken. Zoals bij vele instellingen voor hoger onderwijs vraagt auteursrecht bij de HU steeds meer aandacht, en zijn we bezig met het opzetten van een informatiepunt voor auteursrecht.

Het is een vreselijk ingewikkeld maar ook vreselijk interessant onderwerp. Vorig jaar deed ik een beginnerscursus, ook bij SURF, gegeven door Mirjam Elferink, die met een Jort Kelder-achtige dictie een actief college gaf waar ik heel enthousiast van werd. Van deze tweede cursus leerde ik niet zoveel nieuws over auteursrecht; het interessante lag meer in de ervaringen die anderen hadden met een informatiepunt voor auteursrecht. Bijvoorbeeld het verhaal van Gonny Kremers van de Radboud Universiteit. Ook goed om te zien hoeveel tools SURF aanbiedt op het gebied van auteursrecht.

Inmiddels weten de HU-mediatheken zich op de HU goed in de kijker te spelen als auteursrecht-aanspreekpunt. Ik geef trainingen auteursrecht en ben al meerdere keren ingeschakeld door opleidingen met vragen over auteursrecht, en hoewel ik er aardig wat van weet inmiddels *kuch* komen daarbij best pittige vragen naar voren. Ik merk daarbij ook dat de vragen verschuiven; uit de verhalen van mensen die er al eerder mee bezig waren dan ik kwamen vooral kwesties als "mag je plaatjes gebruiken in Powerpoints" en "hoeveel bladzijden uit een boek mag je in een reader opnemen" naar voren. Puur de gebruikerskant dus.

Tegenwoordig komen er veel meer makers-vragen. Waar liggen mijn rechten als ik een artikel schrijf? Hebben we auteursrecht op door ons ontwikkeld onderwijs? Hoe beschermen we de goede naam van de school wanneer ex-studenten artikelen schrijven over hun afstudeeronderwerp? Er komen ook veel zaken naar boven die niet echt onder auteursrecht vallen, maar interessant en behoorlijk pittig zijn ze wel. Logisch zijn ze ook: voor het HBO is onderzoek en kennisproductie nog betrekkelijk nieuw. Universiteiten hebben een veel rijkere traditie en ook duidelijker afspraken over bijvoorbeeld academische vrijheid.

Over niet al te lange tijd gaat bij de HU ons echte auteursrecht informatiepunt live. Wat me wel duidelijk is: het kan nooit een stilstaand punt worden, daarvoor is het een te dynamisch onderwerp. Ik lees bijvoorbeeld de stukjes van Windesheim-collega Raymond, en denk: DRM? daar moeten we ook nog iets mee...

Foto: qthomasbower (Flickr)

Op de fiets de helling af

2011-03-03T09:56:00.006+01:00

Bij Wie is de Mol renden ze pas van een vulkaan af, deze man rijdt op zijn mountainbike de helling af in Valparaíso, Chili. Ik doe het hem niet na!

Via

Die is de Mol!

2011-01-28T10:38:00.009+01:00

Alweer een nieuw seizoen van Wie is de Mol, en het zal geen verrassing zijn dat ik weer aan de buis gekluisterd zit! Wie wist er dat El Salvador zo beeldschoon is? Wel een beetje misplaatst om daar een schietspelletje te gaan doen, maar dat terzijde.

Zoals ik vorig jaar al meldde doe ik nooit erg mijn best om erachter te komen wie de Mol is. En dit jaar weet ik ook waarom: er is namelijk geen klap aan als je denkt te weten wie de Mol is. Al in aflevering 3 zag ik de Mol zó overduidelijk aan het werk dat de spanning er helemaal af was. Zelfs mijn geliefde, die alleen maar meekijkt, zat naast mij op de grote bank te roepen hoe duidelijk het was. Meteen zag ik in alles wat mijn beoogde Mol deed bevestigd dat ik het goed zag, en ook gisteren in aflevering 4 zag ik mijn Mol weer druk aan het mollen. Dus het is óf een heel slechte Mol, óf ik heb echt last van tunnelvisie en er is juist een uitstekende Mol aan het werk.

Ik hoop maar op het laatste. Uiteraard verklap ik niet welke Mol ik op het oog heb; ik ga andermans lol niet verpesten. En trouwens: de opdrachten blijven geweldig bedacht en El Salvador is ronduit schitterend.

Bloggen in de klas

2011-01-21T10:32:00.008+01:00

Een prachtig voorbeeld van hoe je bloggen kunt gebruiken in het onderwijs: Stacy Baker, een biologielerares op een middelbare school in het Noordoosten van de VS, laat haar klas bloggen. Het resultaat is een uitgebreid blog waarin Ms Baker zelf en haar studenten berichten plaatsen over de meest uiteenlopende onderwerpen binnen de biologie. Voor haar leerlingen kan het plaatsen van een post huiswerk zijn, maar je ziet dat ze op elkaars posts reageren en gestimuleerd worden om zelf te lezen, te onderzoeken en te schrijven. Zo is het blog een mooi platform geworden waarop iedereen met elkaar communiceert, elkaar enthousiasmeert en trots maakt op het eigen werk. Ook buitenstaanders komen een kijkje nemen en dat schept nieuwe kansen: een aantal leerlingen mag dankzij hun blogwerk nu zelfs voor Nature bloggen.

Bron: Boingboing (attendering via Yammer)

Schattig filmpje

2011-01-17T11:34:00.005+01:00

Allerlei technologie die ik nog uit mijn jonge jaren ken, gezien door een stel Franse schoolkinderen. Die telefoon met draaischijf hebben mijn ouders nog lang nadat ik al uit huis was gehad... En aan het scratchende jongetje zie je dat sommige technologie ook altijd hip blijft!

Met dank aan Edwin

Zoeken met Google

2011-01-11T11:45:00.007+01:00

In een nieuwe woonplaats zoek je wel eens wat op via Google. Toen ik bijvoorbeeld lid wilde worden van de bibliotheek googlede ik “bibliotheek”, en Google vulde dat zelf aan tot “bibliotheek utrecht”. Toen mijn auto voor het eerst naar de garage moest zocht ik via Google, dat hulpvaardig zelf aanvulde tot “fiat dealer utrecht”.

Handig is dat: ik heb per slot van rekening niks aan een Fiatdealer in Groningen. Toch heeft het iets geks dat Google van je weet waar je bent. Daarnaast moest ik hieraan denken toen ik in de Volkskrant het interview las met Siva Vaidhyanathan over zijn boek The Googlization of Everything.

Ik leef in ruraal gebied in Virginia. Het is een omgeving waar veel mainstream Amerikaanse christenen wonen. Als ik daar zoek op het trefwoord 'God', krijg ik als zoekresultaten voornamelijk bijbelclubs en kerkgenootschappen uit de buurt te zien. Geen van de treffers gaat bijvoorbeeld over het hindoeïsme, geen over de islam. Als jij diezelfde zoekopdracht hier uitvoert, krijg je totaal andere treffers. Het is dus pertinente onzin dat het ons toegang geeft tot alle informatie in de wereld. Het is zelfs andersom: het is 'gestuurde informatie'. Dat is voor advertentiedoeleinden prima, maar als je Google gebruikt als bron van kennis en onderzoek, zal dat op den duur dus alleen maar leiden tot kennisvernauwing.

Goed om bij stil te staan: als je een garage zoekt is de insteek natuurlijk totaal anders dan wanneer je God zoekt. Hoeveel mag Google van jou weten? En hoe weet jij of Google jou datgene laat zien dat jij wilt weten?

Facebook in de wereld

2010-12-23T12:29:00.006+01:00

Heb je wel eens zo'n kaart gezien van de aarde uit de ruimte, met daarop de verlichting 's nachts? Ik dacht eerst dat dit zo'n kaart was, maar het is een kaart met daarop de activiteit op Facebook. Net als bij zo'n "lichtkaart" lichten vooral dichtbevolkte gebieden met grote economische welvaart op.

Interessant wel dat een aantal gebieden opvallend donker blijven. Rusland en China bijvoorbeeld, om bekende redenen neem ik aan. Maar verrast was ik wel doordat Japan en Brazilië ook relatief donker blijven: vergelijk ze bijvoorbeeld met Indonesië en Argentinië. Zelfs Spanje vind ik relatief matig "befacebookt". Hebben ze daar hun eigen sociale netwerken, die dapper verzet blijven bieden tegen de reus?

Via

Kerstboom

2010-12-22T15:08:00.008+01:00

Onlangs bleef onze nieuwe bank in ons trappenhuis steken. Met veel bloed, zweet en tranen kregen we hem uiteindelijk via het huis van de achterburen naar boven. Op dat moment nam ik mij voor om geen grote kerstboom te nemen dit jaar; vandaar dat er nu een lief Nordmannetje van nog geen meter hoog in onze huiskamer naast de bank staat.

Bij deze kerk in Bratislava denken ze er nu vast net zo over.

foto: Samuel Kubani (AFP)
Via

Wat na 23dingen?

2010-11-25T17:16:00.018+01:00

Bijna twee jaar nadat ik begon met de cursus 23dingen organiseerde de NVB-HB de Ideeënmarkt Na 23dingen. In Den Bosch gaven informatiespecialisten van zes hogescholen, één universiteit en één wetenschappelijke bibliotheek presentaties over hun toepassing van de geleerde dingen in hun dienstverlening. Want iedereen is toch begonnen aan de cursus 23dingen met op zijn minst het streven iets te leren wat je in je dagelijkse werkpraktijk kunt toepassen.

Als enthousiast ex-cursist maakte me dit wel nieuwsgierig, dus toog ook ik naar Den Bosch. Voor mij was het ook een reden voor reflectie: wat heeft 23dingen voor mij betekend? Ik blog nog steeds, omdat ik dat zelf leuk vind. RSS heeft zonder meer mijn leven veranderd (mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik). Verder heeft het me bekender gemaakt met zaken als Flickr, Twitter, Wiki's en aanverwanten. Het heeft mijn blik en mijn visie aangescherpt. Al met al dus heeft het vooral voor mijn werk iets betekend, maar gebruik ik echt dingen in mijn dienstverlening? Dan moet ik zeggen: bedroevend weinig. Mijn blog is vooral voor mij, net zoals de RSS-reader. Ik gebruik geen sociale media om met docenten of studenten te communiceren, en aan de HU-website is geen spoor 2.0 te ontdekken. Volop ruimte voor nieuwe ideeën en stimulansen dus.

De eerste presentatie kwam van Hogeschool Windesheim, of eigenlijk waren het er twee. Christina Hiemstra vertelde dat het Mediacentrum een werkgroep had opgezet om de continuïteit na 23dingen te waarborgen. Vier medewerkers, één per domein, krijgen 0,1 fte de ruimte om zich te wijden aan het inzetten van sociale media. Ze mogen zelf kiezen welke dingen ze willen toepassen, met als doel de online zichtbaarheid van het Mediacentrum te vergroten, een duidelijke link met het onderwijs te leggen, en hun collega's te instrueren. Hieruit vloeide bijvoorbeeld een cursus "Windesheim-dingen" voor docenten voort. Een voorbeeld van goede randvoorwaarden op de werkvloer creëren. Haar collega Erik Hulsken schotelde ons een snazzy prezi voor, met vooral de boodschap dat 23dingen je uitnodigt flexibel te zijn en je blikveld te verruimen. Een aardig voorbeeld dat hij noemde vond ik de QR-codes die op nieuwe boeken worden geplakt, waarmee de lener zijn boek kan verlengen. Ook aardig: showmewhatswrong.com, waarmee je een pc-gebruiker op afstand kunt helpen zonder zijn computer over te nemen.

Anneke Dirkx vertegenwoordigde de UB Leiden. Omdat iedereen daar 23dingen te veel vond maakten zij een eigen cursus met 7 dingen, plus twee "pauzenummers". Dit was een succes, en deze bieden ze nu op de website met nog twee aanvullingen aan voor studenten en medewerkers van de universiteit. De UB is bovendien in alle sociale media aanwezig, om zichtbaar te zijn op alle plekken waar je klanten zouden willen kijken. Deed me aan de strategie van het Brooklyn Museum denken. Mooi vond ik ook de manier waarop de UB-catalogus wordt verrijkt met Library Thing.

Voor Fontys trad Erik Oomen aan. Hij vertelde over de virtuele balie die was ingericht, en die een uitkomst biedt nu Fontys wegens bezuinigingen een aantal fysieke mediatheken heeft moeten sluiten. Daarnaast traint de mediatheek de docenten in 21e-dingen en zijn medewerkers in 16 zelfgekozen dingen. Op de website van Fontys zijn sociale media zeer aanwezig; hier ligt een taak van de mediatheek om wildgroei tegen te gaan. De voltallige Raad van Bestuur twittert inmiddels op persoonlijke titel.

En dan was het de beurt aan iemand die voor mij een thuiswedstrijd speelde: Irma van Zanten-van Houts, mijn voormalig kamergenote op de HAN.
In haar presentatie vertelde ze over haar blog, dat ze na 23dingen is gaan gebruiken als communicatiemiddel voor de opleidingen waar ze voor werkt. Een leuk en nuttig initiatief met nieuws op het vakgebied en uit de studiecentra. Het heeft wat tijd gekost maar inmiddels heeft ze flink wat lezers en heeft het haar zichtbaarheid vergroot: zo heeft het onderwijs naar aanleiding van haar blog haar gevraagd om advies over de cursus 21e-dingen. En ze krijgt navolging: de studiecentra starten nu met blogs voor alle verschillende domeinen. Leuk was ook haar omschrijving van haar blog als haar "buitenboordbrein": het bloggen scherpt haar eigen blik naar buiten en stimuleert om bij te leren. Herkenbaar!

Een korte presentatie van Janneke Polderman van de Hogeschool Rotterdam volgde over de wijze waarop zij hun pagina's met internetlinks hebben vervangen door Delicious. Niet zo nieuw, maar een herkenbaar idee (en ook zéér herkenbare obstakels).

Erg enthousiast werd ik van Judith van Hooijdonk van de Hogeschool Zuyd.
Deze mediatheek is ook overal aanwezig, blogt en heeft Netvibes-pagina's, gebruikt Twitter, Youtube, Yammer, wiki's (oh, als wij toch eens wiki's zouden gebruiken in plaats van dat vermaledijde SharePoint!) en denkt zelfs aan Foursquare. Voor docenten maken ze een eigen cursus "eDingen@Zuyd", waarin docenten in 8 bijeenkomsten worden onderwezen. Zoals Judith zei: "We zijn gewoon maar wat gaan doen, zonder plan". Het kan dus wél.

Alice de Jong van de Peace Palace Library liet zien waarom zij de Digitale Bibliotheek van het jaar 2010 zijn geworden.
Ik vond overigens wel dat je goed kon zien dat dit een totaal ander soort bibliotheek was dan een hogeschoolbibliotheek: alleen al het feit dat ze per week zevenhonderd titels (boeken en artikelen) moeten beschrijven en taggen. Ook was de online zichtbaarheid veel belangrijker: er is geen publiek dat toch wel je fysieke ruimte komt opzoeken. Hun website mag er dan ook zijn, met blogs (die, en dat was Alice met me eens, wel érg uitgebreid en wetenschappelijk zijn), nieuwsfeeds, Twitter, Delicious, QR-codes in de catalogus (om lijstjes van interessante titels te maken). Het werd me af en toe een beetje technisch, toen ze bijvoorbeeld over php-scripts begon... ik heb ook nog veel te leren.

Als laatste vertelde Hester van Randen van de NHL Hogeschool over het gebruik van Netvibes en Delicious door hun bibliotheek. Ook dat vond ik niet zo nieuw, maar leuk om een goed praktijkvoorbeeld te zien.

Tijdens de lunch gaven de gastvrije collega's van Avans Xplora een rondleiding en konden we met elkaar van gedachten wisselen en voorbeelden bekijken.
Daarna sloot de endnote speaker, Mr 23dingen Netherlands himself Rob Coers, de dag af. Dankzij zijn lieftallige assistente twitterde hij ons live zes tips:

Ik wist vandaag weer waarom ik 23dingen zo leuk vond, hoe prettig het was om te snuffelen aan creatieve oplossingen in je vak, om geprikkeld te worden dingen uit te proberen. En ik zag weer heel wat kansen die ik kan grijpen: er ligt op de HU de ruimte voor, en je bent er nooit mee klaar.

Geen Familie in het Werftheater

2010-11-21T23:28:00.011+01:00

Op de dag dat Nederland massaal schreeuwde om cultuur, wat kun je dan beter doen dan naar het theater gaan? Een niet-gesubsidieerd theater, dat wel. In het Werftheater zaten we in zo'n mooie ronde werfkelder aan de Oude Gracht. Een piepklein barretje en een beschilderd theaterzaaltje dat me deed denken aan het oude Cinemariënburg. Het duo Van der Laan en Woe (Geen Familie) zong mooie liedjes en voerde een aantal ultrakorte sketches op, met onder meer een meesterlijke vergadering met zeven deelnemers. Ongeacht het BTW-tarief zeer de moeite waard om te gaan zien.

Het Brooklyn Museum als voorbeeld

2010-11-13T13:35:00.006+01:00

Mijn oud-collega aka Werner Buschbaum schreef op zijn 23dingen-blog (dat hij helaas heeft opgeheven) dat het handige van web 2.0-toepassingen was dat ze niet kapot kunnen, net als Tonka-speelgoedautootjes. Ik vind dat nog steeds een leuke vergelijking. Deze week moest ik daar twee keer aan denken. Op het NVB-congres bij Dick Rijken, die iedereen aanmoedigde op gebruik te maken van de media die je ter beschikking staan en niet bang te zijn: als het niet werkt neem je iets anders.

Ook bij het bericht van Edwin Mijnsbergen over de website van het Brooklyn Museum moest ik hier aan denken. Hij heeft gelijk: de manier waarop dit museum gebruik maakt van sociale media is een voorbeeld voor culturele organisaties. Ze hebben daar begrepen dat je niet bang moet zijn om dingen gewoon te proberen om je boodschap uit te dragen. En dat doen ze bijzonder knap: ze maken je nieuwsgierig naar de collectie en laten jou als bezoeker zien dat ze niet alleen een kunstcollectie zijn, maar midden in de gemeenschap staan. In Foursquare bijvoorbeeld heb ik me nooit verdiept, maar wat is dat leuk! Prachtige manieren om jezelf in de kijker te plaatsen, en kapot kan het inderdaad niet.

Soms denk ik wel dat bibliotheken en andere culturele instellingen bang zijn dat het publiek niet meer komt als je het teveel online biedt. Het Brooklyn Museum bewijst voor mij het tegendeel. Ik krijg juist erg veel zin om, als ik ooit in de buurt ben, juist naar het Brooklyn Museum toe te gaan.

foto: Wally Gobetz

#nvb10

2010-11-11T17:57:00.005+01:00

Zo, dat was mijn NVB-jaarcongres-ontmaagding! Zoveel informatiewerkers had ik nog niet eerder bij elkaar gezien. Handjes geschud en verbazend veel bekenden tegengekomen; van al mijn oude banen liepen er ex-collega’s rond, en dan ook nog medecursisten van de GO. Zelfs ik blijk al iets van een netwerk te hebben, en dan liep ik zelfs nog mensen die ik graag had willen spreken mis.

Een hele schouwburg vol luisterde naar Maarten van Rossem. Je kunt veel van deze knorrepot zeggen, maar de manier waarop hij zich presenteert en praat is fenomenaal. Een knap pijnlijk stukje over de meewarige “dames van onbestemde leeftijd” die hem uitlachten van achter de balie van de UB; ik ken nog genoeg biebmensen die zich daar iets van kunnen aantrekken. Vooral bleef me bij dat Van Rossem ons aanmoedigde om niet alleen knoppenkennis bij te brengen, maar mensen te helpen om goed voorbereid te gaan zoeken: als je niets weet van waar je naar op zoek bent zul je het nooit vinden.

Ik vond het niveau van de verschillende presentaties daarna nogal wisselend en kon (mede dankzij een pijnlijke rug) lang niet overal mijn aandacht goed bijhouden. Van de presentatie waarvan ik eigenlijk het minste verwachtte bleef me echter toch iets bijzonders bij. Het was de presentatie van Dick Rijken over experimenten in laboratorium Waterwolf in Gouda; hij merkte op dat media geen doel op zich zijn, maar alleen ergens toe dienen als ze vanuit een bepaalde visie worden gebruikt. In het ontwikkelen van je visie denk je na over wie je bent en waar je naartoe wilt. Van daaruit ga je aan de slag, met welke media dan ook. Mocht Twitter over drie jaar alweer uit zijn, gebruik dan iets anders.

Dat vond ik goed om te horen en herkenbaar, want hoeveel wordt er niet aangeklooid? Zou dit niet één van de redenen zijn dat zoveel 23dingen-cursussen uiteindelijk nauwelijks een vervolg krijgen? Of dat iedereen ineens Twitter wil gaan gebruiken omdat dat in de mode is, zonder eigenlijk te weten waarom je het wilt doen? Of te gaan bloggen en uiteindelijk niet meer te weten waarover je wilt schrijven, waarna je blog een spookblog wordt?

Evidence-based is all around

2010-11-05T10:30:00.003+01:00

Een beeld dat mij doet glimlachen: uit de Rally to Restore Sanity and/or Fear, afgelopen weekend voorafgaand aan de Amerikaanse Congresverkiezingen. Wat staat onze branche toch midden in de werkelijkheid.

Via

Nieuwe stad, nieuwe bibliotheek

2010-10-15T14:37:00.007+02:00

Sinds een paar weken ben ik in mijn nieuwe woonplaats Utrecht lid van de openbare bibliotheek. Ik waagde mij naar binnen in het fraaie gebouw aan de Oudegracht en was dankzij een leuke meneer aan de balie binnen vijf minuten in het bezit van een bibliotheekpas waarmee ik in de hele provincie (behalve Nieuwegein) boeken kan lenen. Een prettige verrassing was dat je in Utrecht geen leengeld hoeft te betalen en dat verlengen ook geen geld kost. Hoe stom het ook klinkt, in Nijmegen hield die 10 cent me toch wel eens tegen. Terwijl ik toen ik nog bij die bibliotheek werkte en daar gratis boeken mocht lenen alles naar huis sleepte wat ook maar enigszins interessant leek.

In de twee keer dat ik er nu ben geweest bevalt de bibliotheek Utrecht me wel. Het gebouw is mooi en ruim, al is het op het eerste gezicht een beetje onoverzichtelijk met erg veel trappen. Een mooie catalogus met aquabrowser. Een goede uitstalling van nieuwe boeken en een leuk tafeltje met “in de schijnwerpers”. Je kunt overal lenen en ook kosteloos alles overal terugbrengen. En het lenen doe je zelf, met een fraaie automaat waar je een hele stapel tegelijk aan je zelf kunt uitlenen. Erg gemakkelijk.

Ik heb er in ieder geval prettig lopen snuffelen en weer genoeg leuks meegenomen. En meteen voelt Utrecht weer wat meer als thuis; een nieuw stapje in mijn integratie is gezet.

Vierkante streepjescode

2010-10-15T14:11:00.007+02:00

Op mijn vliegticket vorige week stond een QR-code. Ik heb geen internet op mijn telefoon dus kon hem niet scannen, dus ik ben nog steeds benieuwd wat ik ermee had gekund. Ineens lijken die grappige vierkantjes overal te zijn. In Utrecht kun je een stadswandeling maken langs monumenten, waarbij je via QR-codes extra informatie krijgt. Kleine stukjes augmented reality.

In bibliotheken heb ik ze nog niet zoveel gezien, terwijl er volgens mij mij tal van mogelijkheden moeten zijn. Extra informatie bij een boek. Aanvullende digitale bronnen. Verwijzingen naar beeldmateriaal. Eigenlijk alle soorten extra laagjes digitale informatie die je kunt bedenken. De codes zijn makkelijk te maken, bijvoorbeeld met de URL-verkorters bit.ly en goo.gl. Daar heb ik ook de hier afgebeelde QR-code voor mijn blog gemaakt, maar zolang ik daar nog niet echt extraatjes aan heb hangen is die nog niet zo interessant. Tenzij iemand graag in de trein op zijn mobieltje mijn blog nog eens wil lezen.

Muziek: Natacha Atlas - Gafsa

2010-10-10T23:55:00.006+02:00

Zappend kwam ik vanavond langs een vreemde Koreaanse film op Canvas, en hoorde daar tot mijn verrassing en vreugde muziek van Natacha Atlas voorbijkomen. Een bijzondere zangeres met bijzondere muziek, waar ik een paar cd's van bezit. Ondanks het bijvak Arabisch tijdens mijn studie kan ik niet alle teksten volgen, maar de sfeer van de muziek is prachtig.

De toekomst van de journalistiek

2010-09-30T10:07:00.007+02:00

Journalistiek vind ik een interessante sector. Misschien blog ik ook wel omdat ik me een beetje journalist wil voelen. De raakvlakken met het vak van informatiespecialist zijn naar mijn idee behoorlijk groot: per slot van rekening zijn we beiden bezig met het kanaliseren van informatiestromen voor goed gebruik door het publiek.

Aardig om, op het blog De nieuwe reporter, te lezen dat de journalistiek ook met zijn toekomst bezig is, en dat bepaalde zaken mij bekend in de oren klinken. Aldus Jo Bardoel, hoogleraar Journalistiek en Media:

De journalistiek staat momenteel voor de grootste omslag in haar bestaan. Met de media in de breedste zin van het woord gaat het goed, maar met de journalistiek gaat het in de algemene perceptie behoorlijk beroerd. Nog nooit zijn er in zo korte tijd zoveel debatten, publicaties en adviescommissies gewijd aan een professie die eerder nooit opviel door veel externe bemoeienis of interne reflectie. De huidige paradigmawisseling van de journalistiek is bij nadere beschouwing het gevolg van drie samenlopende transformaties: de evoluerende mediatechnologie, een veranderde samenleving met een ander mediagebruik, en tenslotte een eveneens sterk veranderde mediasector
(…)
Naar buiten toe moeten journalisten hun traditionele terughoudendheid laten varen om voor hun onderscheidendheid (met kernwaarden als onafhankelijkheid, kwaliteit en betrouwbaarheid) uit te komen. Tot dusverre waren de kwaliteit en betrouwbaarheid van journalistieke producten vooral verbonden met de herkenbaarheid, de titel of het merk, van de krant of de omroep.
Maar naarmate media-inhouden migreren naar het web, worden vertrouwde mediapakketten ontbundeld, en moet de herkomst van product en producent ook op individueel niveau herkenbaar zijn en beter ‘gebrand’ worden.

Via

Hulde aan de jarige

2010-09-27T10:44:00.005+02:00

Vandaag viert Google zijn 12e verjaardag! Even mijmerend over hoezeer Google mijn internetgebruik beïnvloedt vind ik het eigenlijk onvoorstelbaar kort. Ik denk terug aan de workshop "Zoeken op internet" die ik een jaar of tien geleden volgde bij mijn eerste baan op de Openbare Bibliotheek Nijmegen. Daar vertelde een collega over Google: zo'n handige zoekmachine, met een heel leeg scherm en één zoekbalk, die zulke goede resultaten leverde. Nu lijkt het al of een hele generatie googelend is opgegroeid, en zijn bijna alle Googlediensten de makkelijkste en best werkende op hun gebied. Dat blijf ik bijzonder knap vinden.

How to be linked in

2010-09-16T10:59:00.004+02:00

Bij het bijwerken van mijn Google Reader kom ik twee stukjes tegen over LinkedIn: één van Mijns Inziens en één berichtje in de Volkskrant. Het laatste stukje meldt dat LinkedIn inmiddels twee miljoen Nederlandse gebruikers telt.

LinkedIn is de enige sociale netwerksite waarop ik actief ben; Hyves of Facebook laat ik gaarne aan mij voorbij gaan. Het idee dat ik erbij heb is dat LinkedIn cleaner, professioneel en meer afstandelijk is. Ik heb niet zo’n zin in het bekijken van profielen waarin mensen hun escapades in de kroeg uitdragen. Gewoon een fotootje en een keurige beschrijving. En je hebt er tenminste wat aan.

Maar daar heb je het al: wat heb je eraan? Het kan professionele meerwaarde hebben, maar veel mensen zijn toch vooral passief gebruiker. Ik ben lid van een aantal groepen, maar houd matig bij wat daar gebeurt en voel me nog niet geroepen om er aan bij te dragen. Daarnaast is het altijd een beetje een vraag voor mij wat je netwerk precies is. Ik ken mensen met honderden LinkedIn-contacten, maar kun je die echt bijhouden? Ooit heb ik heel brutaal iemand uitgenodigd aan wie ik me eigenlijk alleen had voorgesteld op een borrel. Mijn uitnodiging werd nog geaccepteerd ook, maar ik voelde me een beetje een oplichter. Er prijken ook wat mensen van school en studie in mijn lijstje, waarvan ik sommige al in jaren niet gesproken. Dan wissel je een paar mailtjes uit en wordt het toch een soort Hyves. Met stropdassen.

Wel merk ik dat ik, wanneer ik nieuwe mensen heb leren kennen, al snel even kijk of ze al in LinkedIn staan. En zelfs een beetje teleurgesteld ben als ze dat niet zijn; “tsss, die gaan ook niet met hun tijd mee”. Blijkbaar heb ik toch het gevoel dat deze manier van netwerken erbij hoort, en zoals alle vormen van netwerken brengt het bepaalde eigenaardigheden met zich mee. Het kan allemaal nog makkelijker, bijvoorbeeld met een goede RSS-feed. Maar het is het meest zichtbare visitekaartje dat ik me kan bedenken.

Gefeliciteerd, HAN-Medewerker van het jaar!

2010-08-30T22:37:00.011+02:00

Wat is het toch leuk als mensen die het verdienen in het zonnetje worden gezet! Bij de opening van het studiejaar afgelopen donderdag reikte de voorzitter van het CvB van de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen de prijs voor HAN-Medewerker van het jaar 2010 uit. En de prijs ging naar mijn oud-collega Arjan Doolaar.

Behalve als leuke en zeer collegiale collega, met wie het erg goed het 3FM-popduel spelen is, ken ik Arjan als een inspirerende informatiespecialist. Maar weinig informatiespecialisten in het onderwijs die ik ken zijn zo goed ingespeeld op de praktijk van de opleidingen waar ze voor werken, en weten zulke creatieve invalshoeken en oplossingen aan te dragen.

Uit het juryrapport:

...Volgens studenten en medewerkers blinkt Arjan uit door zowel zijn vakkennis als zijn interesse in en kennis van opleidingen waar hij voor werkt en de daarbij behorende beroepen. Hij is proactief en weet zijn enthousiasme over te brengen op anderen.

Intern is hij steeds op creatieve manier op zoek naar methoden om het gebruik van het studiecentrum te stimuleren, omdat hij ervan overtuigd is dat dit de kwaliteit van de opleidingen ten goede komt. Ook docenten en studenten zien dat Arjan hiermee een enorme impuls geeft aan de kwaliteit van het onderwijs.

Met zijn creatieve oplossingen en proactieve houding weet Arjan een synergie te bereiken tussen het onderwijs en het studiecentrum. Hij geeft een unieke invulling aan zijn rol. Hij doet steeds net iets meer dan de klant vraagt en overtreft steeds ruim de verwachtingen. Arjan is al met al een zeer gewaarde collega die werk levert met veel resultaat!

Mooier kan ik het niet zeggen. Gefeliciteerd Arjan!

Bron: website Studiecentra HAN

Berlijn in 't klein

2010-08-30T22:35:00.002+02:00

Bij het bekijken van dit filmpje dacht ik eerst dat een overijverige Märklin-hobbyist bezig was geweest, maar het blijkt dat je toch heus echte Berlijners ziet rondscharrelen. Door een bepaalde opnametechniek (Tilt Shift) heeft de maker dit mooie effect bereikt. Een mooie ode aan één van de meest plezierige en fascinerende steden die ik ken, en een prachtig voorbeeld hoe je met creativiteit de wereld er compleet anders uit kunt laten zien.

Little Big Berlin from pilpop on Vimeo.

Via

De eerstejaars komen weer

2010-08-20T09:58:00.004+02:00

Het is weer bijna zover: een nieuw collegejaar begint. Hordes nieuwe studenten zijn nu nog de stad onveilig aan het maken en zullen zich volgende week op de faculteit melden. Hier in de mediatheek worden eerstejaars studenten ontvangen met een introductieles.

Dit is mijn tweede baan als informatiespecialist op een hogeschool waarin ik deze introductielessen geef. Het gaat hier wel een beetje anders dan op mijn vorige werkplek: daar stond ik vooral voor de klas om iets te vertellen en te presenteren, terwijl ik hier de studenten met een oefening aan het werk kan zetten en daarnaast een film kan laten zien over de mediatheek.

Volgende week zal ik echt ervaren hoe dit uitpakt. Toch merk ik dat ik er weer een beetje tegenaan hik. Het eerste jaar dat ik deze lessen gaaf vond ik het spannend en had ik er best plezier in. Het tweede jaar was het vooral doorbuffelen. Het derde jaar pakte ik het heel anders aan, wat een stuk minder tijd kostte en best prettig werkte.

Mijn idee over de aanpak hier is dat het betrekkelijk weinig energie zal kosten, maar wel aardig wat tijd. Daarnaast vraag ik me ook af wat het resultaat van deze lessen daadwerkelijk is. In juni was ik bij een bijeenkomst van de NVB voor informatievaardigheden in het HBO, en daar hoorde ik dat veel instellingen tijd in deze lessen steken als onderdeel van informatievaardigheden. Maar maakt het daar daadwerkelijk deel van uit? We hebben hier al een lesprogramma met informatievaardigheden. Veel eerstejaars zullen zich een aantal weken na hun introductie alweer in de mediatheek melden voor hun eerste infovaardighedenles.

Volgens mij is bij de meeste hogeschoolbibliotheken en –mediatheken de gedachte dat je met deze lessen in elk geval de studenten een keer binnenhaalt en laat zien dat de mediatheek er is. Toch krijg je nog regelmatig studenten aan de balie die moeten afstuderen en met een blosje bekennen dat ze nog nooit hier zijn geweest. Als eerstejaars krijg je al een gigantische hoeveelheid informatie en indrukken te verwerken. De mediatheek staat dan, helaas, meestal niet op de eerste plek in het rijtje.

We gaan er volgende week weer mee aan de slag, maar in voorbereiding op het studiejaar 2011-2012 is het de moeite waard om over andere vormen na te gaan denken. Filmpjes en screencasts vormen mooi introductiemateriaal, dat we mooi via bijvoorbeeld de website of intranet kunnen aanbieden. Met wellicht ook een mooi resultaat.

Utrecht

2010-07-20T12:14:00.003+02:00

Een nieuwe woonplaats is altijd even wennen. Ten eerste het huis, dat nog vol staat met dozen en waar ik constant op zoek ben naar van alles (zo heb ik nog steeds mijn wekker niet kunnen vinden). Daarnaast een heel nieuwe omgeving. Vanochtend fietste ik voor het eerst naar mijn werk en zag een heel andere stad om me heen.

Mijn oude woonplaats staat deze week goed in de belangstelling, en dat brengt wel wat scheuten van weemoed naar boven. Gelukkig maakt mijn nieuwe woonplaats de laatste tijd goed reclame voor zichzelf. Aan die stad kan ik ook best wennen.

Catablogus

2010-06-02T10:04:00.009+02:00

We kunnen er nog zoveel werk in steken: een bibliotheekcatalogus blijft meestal een statisch en saai ding. Handig om snel even te zoeken, maar kraak noch smaak. Daarnaast heb je nog een website, als showcase van alle mooie mogelijkheden die je als bibliotheek te bieden hebt. Bij ons bijvoorbeeld is die (uiteraard) gekoppeld aan de HU-website en volgt ook de huisstijl. Daar is natuurlijk wel wat voor te zeggen: we maken ten slotte onderdeel uit van een grotere organisatie die één gezicht naar de buitenwereld wil tonen. Dat is ook voor de student en medewerker gemakkelijk en herkenbaar. Echt dynamisch wordt het er niet van.

Op Bibliotheek 2.0 las ik een bericht van Kris De Winter van de Openbare Bibliotheken Provincie Antwerpen. Zij zijn bezig met een website/catalogus in de vorm van een WordPress-blog met daarachter een aquabrowser. In de begeleidende blogpost legt Kris uit wat de bedoeling achter deze opzet was:

Our job at the PBC is to build and maintain a centralised library system for a group of municipal public libraries (currently about 40 of them), thus creating cost efficiencies and reducing the individual workload of each library.(...)
We think it’s useful to combine both in one website/interface: Library users need only consult one website + we’re quite wild about the possibilities it gives us for digitally showcasing the library’s materials, the possibility of interacting with customers etc. Even nowadays, most libraries still make do with some static pages on the city’s website and an old-fashioned search system. With our system we also want to stimulate and empower libraries to do more.

In de betaversie ziet het er geweldig uit. Ik vind zelf aquabrowsers mooi en handig, maar dat is nog niet eens het belangrijkste punt. Vooral de simpele opzet en de flexibiliteit vind ik mooi, en de mogelijkheid voor elke bibliotheek om eigen content toe te voegen. Voor openbare bibliotheken, zeker in een opzet zoals in Antwerpen met een groot aantal kleine bibliotheken in één organisatie, is het een fraaie optie. Voor ons als hogeschoolmediatheek wordt het lastiger; zoals gezegd zitten we toch vast aan de webstructuur van een grotere organisatie.

Ik wil dit toch wel in de gaten houden. Er wordt, in bibliotheken en onderwijs, zoveel tijd en geld gestoken in websites en digitale werk- en leeromgevingen, die je mogelijkheden enorm vast timmeren en (naar mijn bescheiden mening) absoluut niet optimaal worden gebruikt. Iedereen worstelt met de beste manieren om alle mooie bronnen die je bieden hebt op een juiste manier onder het voetlicht te brengen, om nieuws en ideeën te kunnen uitwisselen, om je gebruiker te bereiken én te betrekken. De PBC Antwerpen laat zien dat je met redelijk simpele middelen een prachtig en flexibel systeem kunt neerzetten.

Kudos!

Ca-ca-ca-catalog

2010-06-01T11:12:00.005+02:00

Nog op zoek naar een leuk idee voor een filmpje voor je bibliotheek? Voor introductielessen of informatievaardigheden? De bibliothecarissen in opleiding en hun docenten van de University of Washington Information School pakken het aan op zijn Gaga's. Groovy!

Via

De revolutie der sociale media

2010-05-27T14:37:00.005+02:00

Onderstaand filmpje is een mooie weergave hoe snel de wereld verandert dankzij sociale media. Vooral gericht op bedrijven, maar voor onderwijs en bibliotheken, waar naar mijn idee zo velen zich (nog) niet bewust zijn van snelheid en impact van deze ontwikkeling, ook goed om te zien.

Via

Voornamen in kaart

2010-05-27T13:37:00.008+02:00

Na de achternamen zijn nu ook voornamen gekoppeld aan de kaart van Nederland. De insteek is natuurlijk wel een beetje anders, al was aan de kaarten van het Meertens Instituut ook vaak te zien uit welke regio de naam oorspronkelijk kwam. Het rapport van Gerrit Bloothooft geeft weer dat er regionale patronen zijn te ontdekken in de namen die ouders aan hun kinderen geven.

Interessant om te lezen. Het gaat om namen die sinds 1983 zijn gegeven, dus ik val er niet onder. Toch vraag ik me meteen af of ik in het plaatje pas. Lastig wel, met een vader die Achterhoeker en een moeder die Noord-Hollandse is. En ik ben geboren in de Gelderse Vallei, behorend tot het gebied dat Strange Maps zo mooi omschrijft:

In spite of its reputation for moral laissez-faire, the Netherlands also has a Bible Belt – a mainly rural area where Christian fundamentalism remains an important element in the public sphere.

Via

Prezentatie met Prezi

2010-04-21T10:32:00.015+02:00

Op het blog Information Literacy meets Library 2.0 las ik over deze mooie presentatie over Google Search Tricks, gemaakt met een programmaatje dat Prezi heet. Ik kende het niet, maar het ziet er leuk uit. Mooie, speelse vormgeving, inclusief filmpjes en leuke overgangen tussen de slides.

Jammer genoeg lukt het mij alleen niet om de presentatie in mijn blog te embedden, terwijl dat toch wel zou moeten kunnen. Ik heb nog niet uitgedokterd waar het aan ligt. Daarom nu maar even ouderwets via deze link.

UPD: Hé nou lukt 't toch! Fraai!

Google Search Tricks on Prezi

Eyjafjallajökull

2010-04-20T20:39:00.004+02:00

Wat een land hè, dat IJsland. Een kille uithoek met evenveel mensen als de stad Utrecht, maar ferm op de kaart en in de headlines. Als het niet met een piratenbank is, dan wel met een onuitspreekbare vulkaan die heel Europa platlegt.

Het levert in elk geval fantastische foto's op. In deze tijd lijkt het wel alsof de mens alles kan en vergeet ik soms hoe makkelijk de natuur kan terugslaan. Het doet me zelfs een beetje mijmeren over mijn werk. Oneindige informatiestromen en alle 2.0-toepassingen, waarmee je alles lijkt te kunnen en waar je niets aan stuk kunt maken. Totdat een spreekwoordelijke aswolk alles vervuilt of verstoort en je crashing down brengt?

Beroepsdeformatie. Mooi is ie, die Eyjafjallajökull. Alleen hopen dat nu de Katla niet gaat; ik wil over een paar weken ook nog vliegen.

Niet katholiek

2010-04-14T10:14:00.005+02:00

Ik ben gereformeerd opgevoed. Het geloof betekent voor mij niet veel meer, maar toch ben ik blij dat ik het in mijn jeugd heb meegekregen. Het bijgedragen aan mijn wereldbeeld en mijn kennis, en over het geheel genomen vind ik dat positief. Ook al kan ik mezelf niet meer gelovig noemen, ik kan me wel opwinden over het onbegrip en zelfs de schamperheid waarmee veel mensen over geloof en kerk spreken.

Toch ben ik deze week heel blij dat ik gereformeerd ben opgevoed en niet katholiek. Het is moeilijk om genuanceerd te blijven bij de stunts die personen uit de katholieke kerkorganisatie uithalen.

RTL4’s Editie NL ging op zoek naar bewijs bij mijn oude werkplek, de UB Nijmegen, met behulp van enkele ex-collega’s van me.

Met dank aan Festina Lente

Lammetjes

2010-04-13T16:17:00.006+02:00

Tijdens onze lunchwandeling ergens vorige week liep ik met twee collega’s langs een weiland, waar voor het eerst weer schapen liepen. We bespraken dat dit voor het eerst was en of dit iets met de Q-koorts te maken had, die ook hier vlakbij Utrecht heerste.

Nu liepen ze er, heerlijk in de lentezon, en een flink aantal lammetjes huppelde erbij. We keken er vertederd naar, waarop mijn collega zei: “Tja, het is dat ik ze zo lekker vind…”

Facebook-paranoia

2010-04-12T15:28:00.006+02:00

Ik ben geen lid van Facebook. Gisteren kreeg ik per e-mail een uitnodiging: een bekende heeft een profiel op Facebook aangemaakt en nodigde mij uit daarop een kijkje te nemen. Onderaan het bericht stond een rijtje Facebook-leden die ik ook zou kunnen kennen. Tot mijn verbazing klopte dat rijtje helemaal: ik ken ze allemaal.

Ik ben wel lid van LinkedIn, en daar word je ook regelmatig gewezen op mensen die je zou kunnen kennen. Dat vind ik niet zo gek: dit zijn meestal mensen die in het netwerk van één van mijn contacten zitten, of lid zijn van eenzelfde groep. Veel van die mensen ken ik in het werkelijke leven niet, maar ik begrijp hoe LinkedIn die verbanden legt.

Maar van dit grapje van Facebook werd ik een beetje paranoïde. Hoe kan Facebook weten dat ik ze ken? Ze staan inderdaad allemaal in het adresboek van mijn e-mailaccount. Maar hoe weet Facebook dat? Het duurde even voor ik bedacht dat ik natuurlijk ook in hún adresboeken sta. Ik weet niet hoe dat gaat bij Facebook, maar je zult je adresboek er wel kunnen importeren.

Toch gek: de wereld wordt kleiner, je legt je contacten, en ze duiken op heel vreemde manieren weer op. Ik werd er weer even mee geconfronteerd dat het best ingewikkeld is en je schrik kan aanjagen. Je privacy is niet meer zo vanzelfsprekend als vroeger.

Verlegen

2010-04-08T21:39:00.005+02:00

Verlegenheid heeft momenteel het tij tegen. Netwerken, sociaal doen, in het openbaar rondbazuinen wat je denkt en voelt: het lijkt allemaal meer te worden gewaardeerd dan verlegenheid. Gelukkig een tegengeluid in The Boston Globe, waarin we worden aangemoedigd onze verlegenheid te omarmen en de positieve kanten ervan te zien.

Mijn eigen verlegenheid is, gelukkig, de laatste jaren afgenomen. Ik herken nog steeds de tekst uit het prachtige liedje van Bram Vermeulen, maar ik durf tegenwoordig best wel wat. Ik begrijp de schrijver in de The Boston Globe ook: ik heb allang geaccepteerd dat niet altijd je mond open willen doen eigenlijk heel prettig is.

Voor netwerken en personal branding blijft het een ingewikkelde eigenschap. Op netwerkborrels heb ik het nog immer lastig. En ik had met wat minder verlegenheid vast meer LinkedIn-contacten en meer lezers op mijn blog kunnen hebben. Maar ach, het hoort gewoon ook bij mijn personal brand.

Via

Instructiefilmpjes

2010-04-06T10:16:00.007+02:00

De bibliotheek van de Arizona State University heeft grappige korte filmpjes gemaakt voor uitleg over o.a. databanken en gebruik van de biliotheekfaciliteiten. Beetje flauw soms, maar leuk en pakkend.

Via

De toekomst van UB en HBO-bibliotheek

2010-03-31T10:26:00.008+02:00

Festina Lente blogde dit weekend over het artikel “De Nieuwe Bieb” in het NRC, waarin de toekomst van de universiteitsbibliotheken aan bod kwam. Leuk: in dit artikel kwam de Universiteitsbibliotheek Nijmegen uitgebreid aan bod. Een paar jaar geleden werkte ik daar, zelfs nog heel even onder directeur Graham Jefcoate.

Ik herken veel in dit artikel dat ook op hogeschoolbibliotheken van toepassing is. De digitalisering natuurlijk: het papieren boek is absoluut niet verdwenen maar de beschikbaarheid van digitale bronnen is enorm toegenomen. Ook wij experimenteren met e-books. Wij hebben geen bewaarfunctie voor oude literatuur, maar het veranderende aanbod van hand- en leerboeken is ook voor ons actueel.

Repositories zijn hier ook een hot item. Gisteren heb ik zelf nog gediscussieerd over de HBO-Kennisbank, de repository in opbouw van de HBO-instellingen. Op de HU is bijvoorbeeld ervoor gekozen een aparte databank met publicaties van de lectoraten te bouwen, los van de HBO-Kennisbank. Dat vind ik persoonlijk heel jammer. Daarnaast zingt het bouwen van een virtueel kenniscentrum hier ook rond, maar krijgt het nog nauwelijks vaste vorm.

Ik ben ook benieuwd in hoeverre we de gebruiker aan de fysieke bibliotheek binden. Ik herinner me dat het Bibliografisch Centrum op de Nijmeegse UB inderdaad matig werd gebruikt, dus ik denk dat de vernieuwing als Learning Zone heel goed was. Zo'n ontmoetingsplaats als Jefcoate beschrijft is een mooie insteek. Universiteitsbibliotheken zijn natuurlijk andere gebouwen dan een mediatheek (het klinkt al heel anders) zoals we die hier hebben. We zullen er op onze eigen manier invulling aan moeten geven.

City of Borders

2010-03-29T17:50:00.011+02:00

Afgelopen vrijdag voor het eerst sinds een tijdje weer eens naar de film geweest. In het Nijmeegse Lux draaide een documentaire in het kader van het festival Movies that Matter, met de titel City of Borders. In deze docu stond de enige homobar van Jeruzalem centraal, en werden de eigenaar en een aantal bezoekers geportretteerd.

Ontroerende portretten: Boody, een jongen uit Ramallah en de eerste Palestijnse travestiet. Samira en Ravit, een vrouwenstel dat twee grote taboes uit het Midden-Oosten doorbrak: liefde tussen Arabieren en joden én homoseksualiteit. Adam, een jongen uit een Israëlische nederzetting op de West Bank. Sa'ar, de eigenaar van het café en tevens gemeenteraadslid in Jeruzalem. Hij was ook in de zaal aanwezig, en na de filmvoorstelling werd ook een nabespreking met hem gevoerd.

Uit de film en nabespreking werd mij vooral weer duidelijk hoe ingewikkeld de situatie in en rond Israël is. Wij denken vaak aan Israël als vrij en democratisch land omringd door vijandige buren, en ik hoorde verzuchten dat het wel heel vermoeiend was dat het Israëlisch-Palestijnse conflict er weer werd bijgesleept. Uit Sa'ars verhaal bleek mij dat dit onvermijdelijk is. Israël is misschien verder dan de Palestijnen, maar beide samenlevingen kunnen zich pas echt ontwikkelen als er vrede is. Tot die tijd zitten de rechten van minderheden in het verdomhoekje.

Dag Aaf

2010-03-26T09:41:00.004+01:00

Uit eerdere berichten op mijn blog zal al duidelijk zijn dat ik graag nrc.next lees. Na vandaag zal dat niet meer helemaal hetzelfde zijn, want Aaf vertrekt naar de Volkskrant.

Ik las de column van Aaf Brandt Corstius elke dag, en dat was elke dag genieten. Ik vind haar een heerlijke schrijfster, met humor, gevoel, en een prettig nuchtere schrijfstijl. Ik heb me wel eens afgevraagd waarom ik het gevoel had me in haar te herkennen: wellicht is het omdat we even oud zijn, en ik de twijfelende en licht warrige dertigers-blik op het leven herkende.

Bovendien ben ik jaloers op Aafs ongecompliceerde en toch fleurige taalgebruik. Ik kon ontzettend lachen om haar stukje over een gesprek over borstvoeding, wat ik toch best opvallend vond voor een man zonder kinderen. Daarnaast verwoordde ze prachtig mijn eigen boosheid over een schandalige uitzending van Pauw & Witteman. Schitterend hilarisch schreef ze over het PVV-filmpje, wat ertoe heeft geleid dat wij thuis het altijd over “Vleuch” hebben.

Succes bij de linkse Telegraaf, Aaf! Ook ik zal je missen.

De Mol: Kennis Is Macht?

2010-03-25T15:29:00.003+01:00

Vanavond een spannende televisieavond: eindelijk komen we er achter wie de Mol is! Is het Kim of is het Sanne? Spannend! Ik heb de laatste twee afleveringen het idee dat het Kim is. Al moet ik toegeven dat ik pas echt op haar ben gaan letten sinds iemand tegen mij zei: “Het is zó makkelijk: Kennis Is Macht…”

Al jaren kijk ik Wie is de Mol? Er schijnen mensen te zijn die alle afleveringen tientallen keren bekijken en uitpluizen op aanwijzingen. Dit seizoen zijn druk alle Japanse karakters die in beeld kwamen vertaald. Zo gek ben ik niet, en ik onthoud ook absoluut niet wie waar stond tijdens een opdracht en wie er nou precies voor zorgde dat het geld niet in de pot kwam. Maar de paranoia is heerlijk om naar te kijken. “Ik vertrouw haar niet, want ze is zo stil”. Geweldig! Als stille mensen niet te vertrouwen zijn, wat moet ik dan wel een rat zijn...

Het meest fascineert mij wie toch die opdrachten verzint. Razend knap hoe alle details worden uitgedacht. Het moet maanden van research kosten, en dat lijkt mij nou een heerlijke baan. En dan die jaloersmakende exotische locaties. Een paar jaar geleden was de Mol in Argentinië, keek ik verlekkerd naar alle fraaie landschappen en herkende zomaar een straatje waar ik ook had gelopen.

Mijn geld staat vanavond dus op Kim. Met in het achterhoofd dat ik nog maar één keer eerder de Mol goed heb gespot….

Zonder Netvibes

2010-03-16T15:45:00.004+01:00

Op mijn werk hebben de pc’s de laatste weken problemen met Netvibes. Het laden duurt eindeloos, en zodra ik van mijn beginpagina naar een ander tabblad wil loopt ie vast. Tijden blijft hij proberen te laden, totdat elke feed op een gegeven moment aangeeft dat hij momenteel niet reageert. Het zal aan de pc’s hier liggen, al geloof ik niet dat het zulke ouwe besjes zijn. Thuis doet Netvibes het wel, zij het trager dan ik gewend was. Afgelopen weekend kreeg ik de mededeling dat ik niet op Netvibes kon. Wel werd ik bedankt “for showing Netvibes your love!”, en werd gemeld dat ze bezig waren met aanpassingen om het “increased traffic” beter te kunnen verwerken.

Het valt me op dat mijn wereld ineens een stuk kleiner voelt. Het automatisme van even door mijn vaste feeds bladeren, kijken wat het nrc.next-blog schrijft, m’n Twitter lezen, BoingBoing, Dutch Cowboys, ZBDigitaal, Dymphie, Festina Lente… Het ritme is eruit, de inspiratie droogt op. Raar dat ik er zo aan gewend ben: het is amper een jaar geleden dat ik überhaupt Netvibes ging gebruiken!

Gisteren heb ik de Google Reader die ik ooit heb aangemaakt zitten bijwerken met nieuwe feeds, om toch mijn nieuwsbehoefte te kunnen stillen. Toch voelt dit lang niet zo lekker. Netvibes is meer mijn ding, ziet er leuker uit en is zo goed naar mijn eigen behoefte ingericht. Het voelt echt als mijn eigen stekkie. De Google Reader is me te droog. Maar ja, hij doet het tenminste wel. Word ik nog verder in de armen van Google gedreven.

Curlingbroek

2010-02-26T14:54:00.003+01:00

Kijkt iemand in Nederland wel eens naar curling? Van de week heb ik even naar het curlingtoernooi op de Olympische Winterspelen in Vancouver zitten kijken. Het deed mij het meest denken aan jeu de boules, maar dan op ijs en met een soort granieten strijkijzer. En met spelers die heel ernstig kijken en daarna veel schreeuwen en driftig met Swiffers over het ijs gaan. Heel apart. In Canada en Scandinavië schijnt het heel populair te zijn. Zowaar dreigt curling een beetje cult te worden, dankzij een broek! Gisteren las ik een artikel in nrc.next over het uiterlijk van Olympische wintersporters. Het curlingteam van Noorwegen draagt een bijzonder aparte broek, die zozeer de aandacht trekt dat de broek nu zelfs een eigen profiel op Facebook heeft…. Zo speel je een sport in de kijker. Hulde heren!

Zonder Google

2010-02-26T14:43:00.005+01:00

Twee journalisten van nrc.next houden een Google-loze week om te zien hoe makkelijk je nog zonder Google kunt. Met alle ophef rondom Google in China, en de discussies over privacy op het net in het achterhoofd, vind ik het wel een interessant experiment. Als ik eens even op een rijtje zetten hoe groot mijn Google-gebruik is.

• Gmail: ik gebruik het niet om te mailen, maar wel voor Blogger. Eigenlijk alleen als account om in te loggen. Voor mijn e-mail gebruik ik al jaren Yahoo! Mail en daar ben ik dik tevreden mee.
• YouTube: geweldig! Een heerlijke schatkamer.
• Google Maps: gebruik ik heel veel, om routes te zoeken, te kijken waar iets of iemand zich bevindt, en ook om te snuffelen. Ik houd immers erg van landkaarten. Bing Maps is ook leuk, maar Google is vollediger en meer gebruiksvriendelijk.
• Google Docs: geen grootgebruiker, al geef ik wel meteen toe dat het handig is. Op mijn werk is het niet zo nodig omdat je toch overal bij je schijf kunt. Wel maak ik bestandjes waar ik thuis nog wel wat aan wil doen. Handiger dan een USB-stick
• Google Reader: ik gebruik Netvibes als RSS-reader. Google Reader vind ik onoverzichtelijk en niet makkelijk in te delen. Jammer alleen dat Netvibes nog wel eens nukken heeft.
• Google Scholar: toch wel regelmatig… vooral de reversed citation is erg handig. Ik raad hem regelmatig aan aan studenten.
• Google Books: leuk en handig, en dit gebruik ik wel steeds meer.
• Picasa: gebruik ik helemaal niet. Dankzij mijn Yahoo!-account kan ik gebruik maken van Flickr en dat voldoet prima. Er zijn bovendien zat andere mogelijkheden als je foto’s wilt delen (bijvoorbeeld mijnalbum.nl)
• Google Fast Flip: een Google Labs-applicatie waar ik met enige regelmaat naar kijk. Een visueel leuke en handige rangschikking van nieuwsbronnen, maar zeker niet onmisbaar. Ik weet nog steeds niet helemaal wat ik ervan moet vinden. Het is bijna onmogelijk om volledig te zijn in de nieuwsbronnen die je toevoegt.
• Google Wave: vorige week mijn eerste Wave gedeeld, maar of het nou echt wat is? Ik had eigenlijk geen idee waar ik moest beginnen.
• Google Search: tja, de zoekmachine is gewoon toonaangevend. Toch is dat niet eens zo gek lang zo: toen ik begon met internetten halverwege de jaren ’90 gebruikte ik Yahoo!, Altavista, Ilse. De basis van het succes was toch de heldere opmaak met de ene zoekbalk.

Zonder internet kunnen we niet meer vrees ik. Zou ik een week zonder Google volhouden? Ik zou het jammer vinden om niet meer te bloggen, maar dan zou ik ook Wordpress kunnen gaan gebruiken. YouTube en Maps zou ik erg missen. Zoeken zal niet meer hetzelfde zijn.

Waarom zou je zonder Google willen? De kwestie van privacy lijkt me een uitstekende reden. Weinig mensen zullen zich ervan bewust zijn hoever Googles tentakels reiken, en hoever ze in de gaten kunnen houden wat jij doet. Wij kunnen daar nu onze schouders over ophalen, maar Chinezen hebben die luxe niet. Trouwens: ik weet nog dat de AH-Bonuskaart kwam en iedereen sputterde omdat AH om je gegevens vroeg. Met een beetje pech liggen je gegevens nu nog veel makkelijker op straat.

Daarnaast bepaalt Google wel sterk wat jij op het internet bekijkt. Wat Google heel knap doet zijn het gemak en de overzichtelijkheid. Je staat bovendien versteld van alle mogelijkheden die ze bieden. Als je eenmaal hooked aan Google bent, laat je je makkelijk binden aan al die andere mogelijkheden. Dat is iets om altijd in de gaten te houden, want uiteindelijk moet je zelf kunnen bepalen hoe je aan je informatie en communicatie via het internet komt.

Bibliotheek van de toekomst

2010-02-23T10:26:00.003+01:00

Nog meer bibliotheek van de toekomst, dit keer (volgens mij) een meer nabije toekomst dan de vergrote werkelijkheid uit mijn vorige bericht.

Via

Een vergrote werkelijkheid

2010-02-19T14:48:00.008+01:00

Stel je voor: je bent bibliothecaris in het jaar 20XX. Je staat ’s morgens op, wast en kleedt jezelf aan, en zet je AR-bril op.

In de keuken zet je koffie aan en ziet in je bril het koffiezetapparaat aftellen tot de koffie klaar is. Je werpt een blik op de koelkast, en ziet meteen wat daarin aanwezig is, hoeveel er nog van is en tot wanneer het houdbaar is. Meteen verzend je een bestelling naar de supermarkt om voorraden in je koelkast aan te vullen;

Tijdens het ontbijt neem je op je bril het nieuws door. Met oogbewegingen selecteer je welke nieuwsbronnen aan de binnenkant van je bril worden getoond. Daarnaast wissel je berichten uit met je vrienden en collega’s, door op een toetsenbordje ze in te tikken en via je bril te verzenden;

Op weg naar je werk wil je auto niet starten. Je kijkt onder de motorkap en ziet op je bril technische analyses van de motor verschijnen. Als je ziet wat het probleem is lichten op je bril de verschillende stappen die je moet volgen op zodat je ziet wat je moet doen om het probleem te verhelpen;

In je gerepareerde auto rijd je naar je werk. De navigatie op je bril leidt je door het verkeer. Aangekomen in de bibliotheek neem je plaats bij een datakastje. Op je bril tover je in één oogopslag honderden bronnen tevoorschijn. Met oogbewegingen blader je ze door, selecteert wat je nodig hebt en slaat dit op. Informatieaanvragen komen direct op je bril binnen. De gegevens van de klanten die de aanvragen doen roep je op je bril op.

Fantasietjes over een toekomst met augmented reality, geprikkeld door een paar filmpjes gisteren op het nrc.next-blog. Het meest vergaande scenario, zie het filmpje van Keiichi Matsuda, lijkt mij eerlijk gezegd compleet gekmakend. Over de bibliotheek die ik beschreef moest ik wel even nadenken. Heb je nog wel een fysieke bibliotheek nodig in deze werkelijkheid? Hoe ziet die er dan uit? Een lege ruimte met een scherm, een kastje, een zuil? Gebruik je die AR-bril, of een gevorderde versie van de iPad met allerlei applicaties? In hoeverre wordt dit ooit echt reality?

Hoe zag jouw jaar eruit?

2010-02-16T15:33:00.002+01:00

Alweer een creatief filmpje: Dan Meyer, leraar op een middelbare school in Californië, legde zijn "jaarverslag" op film vast.

Dan Meyer's 2009 Annual Report from Dan Meyer on Vimeo.

Via

Hun hebben ruzie

2010-02-10T21:38:00.006+01:00

Tjongejonge, wat bleef Ronald Plasterk vrolijk gisteravond bij DWDD! Iemand met een minder zonnig humeur (ik bijvoorbeeld) had die onuitstaanbare dr. Helen de Hoop allang op haar snufferd getimmerd. Jammer voor haar, want ze had best een punt. Taalprof stelde al eerder die dag op even venijnige maar minder vermoeiende wijze vast dat taal absoluut niet Plasterks sterkste kant is. Taal is een communicatiemiddel, maar zoals De Hoop liet zien heb je meer vaardigheden nodig om je goed uit te drukken.

Oud-collega

2010-02-09T15:32:00.004+01:00

Collega’s zijn een bijzonder fenomeen. Ik heb niet veel behoefte aan contact met collega’s buiten werktijd: ik zie ze toch al meer dan mijn vrienden. Wel heb ik de instelling dat ik met collega’s graag prettig omga, en ook best iets van mijn persoon wil laten zien. Je werk is toch een flink deel van je leven; daarin wil ik me niet afschermen.

Vorige week ben ik een paar biertjes gaan drinken met een oud-collega aka Werner Buschbaum. Ik had hem niet meer gezien sinds ik weg ben gegaan bij de HAN. Het is na een paar maanden natuurlijk leuk bijpraten met wat alcohol erbij.

Toen ik Werner nog niet zo heel lang kende, een paar jaar geleden, maakte hij de opmerking tegen mij: “Volgens mij ben jij niet iemand die het leven heel zwaar neemt.” Daarmee verraste hij me wel, wat ik vond mezelf best een piekeraar. Toen ik zijn opmerking op me liet inwerken zag ik wel wat hij bedoelde; eerlijk gezegd raakte het me wel en vond ik het wel een compliment. Het lijkt me namelijk absoluut niet fijn om het leven zwaar te nemen.

Zo’n persoonlijke observatie van een collega blijft me al tijden bij. Grappig. Here’s to you, Werner.

Maak je eigen iPad

2010-02-04T10:48:00.004+01:00

Een goede tip voor al die mensen die zo graag een iPad willen: maak er zelf één!

Wat kun je toch leuke dingen met Lego.

Via

Sneeuw

2010-01-31T14:09:00.008+01:00

Vanochtend lag er weer een nieuwe laag sneeuw toen ik wakker werd. Het houdt maar niet op, deze winter. Veel mensen krijgen er al genoeg van: laat die lente maar komen, die winter heeft al lang genoeg geduurd! En daarbij vergeten ze even dat het nog geen februari is.

Het is in elk geval een bijzondere winter. Marco Verhoef zei gisteren dat we deze winter al dertig sneeuwdagen hebben gehad. De laatste winter waarin we dat aantal haalden was vijfentwintig jaar geleden, en in de winter van 1978-’79 waren het er zelfs zestig.

Vijfentwintig jaar geleden: dat moet dus 1985 zijn geweest. In mijn herinnering een legendarische winter. Voor de eerste keer hoorde ik op het weerbericht over nachttemperaturen onder min twintig. Elke ochtend liep ik door de sneeuw naar school. Bij de bakker hing een thermometer en daar keek ik elke ochtend op, in de hoop dat het bleef vriezen. Want wat heb ik geschaatst die winter! Elke dag na school naar de ijsbaan, de Friese doorlopers onder, en krabbelen maar. In een prachtig wit landschap.

Van de winter van 1979 heb ik nog een foto. Vier jaar oud, met mijn moeder op het sleetje, volgens het bijschrift in mijn fotoalbum op Nieuwjaarsdag 1979. Heel vaag weet ik nog wel dat we vanaf een heuveltje op de heide sleeden. Dat kan natuurlijk ook nog een latere winter zijn geweest, maar bij deze foto komt dat toch naar boven.

Hoeveel van deze winters hebben we nog? Is er in de jaren '90 en '00 ook maar één echte winter geweest? Ja, die van de Elfstedentocht. Toen vroor het wel maar lag er volgens mij amper sneeuw. Ik ben blij dat we dit weer eens ervaren. Zelfs al is het soms onhandig met forenzen. We zitten tegenwoordig in onze dik geïsoleerde huizen de kou van de kwakkelwinters buiten te houden. Wees blij dat we weer eens een ouderwets witte winter hebben! Geniet van dat verstilde landschap. Leer de kinderen weer eens hoe ze sneeuwengelen moeten maken in de tuin. Trek die muts nog eens lekker over je oren. Op naar de zestig sneeuwdagen! Die lente komt vanzelf wel.

21 dingen voor het onderwijs

2010-01-29T14:00:00.007+01:00

Sinds afgelopen najaar biedt SURFacademy de cursus 21eDingen aan. Ik neem aan dat “e” voor “education” staat: de gelijkenis met 23dingen is treffend, maar deze 21eDingen zijn specifiek toegespitst op docenten en medewerkers in het hoger onderwijs.

Ik vind dat de cursus er prima uitziet. Qua opzet is het eigenlijk helemaal hetzelfde als 23dingen: je begint met een weblog aan te maken waarop je je ervaringen bijhoudt, en daarna ga je stap voor stap door de dingen heen. Die zijn wel echt op het onderwijs toegespitst. Zelfs in het taalgebruik: ik moest glimlachen om de omschrijving van het weblog als een portfolio.

Daarnaast komen zaken als stemmen/het maken van een poll, repositories, creative commons en informatievaardigheden aan bod. Erg goede thema’s voor docenten in het hoger onderwijs. Uit eigen ervaring weet ik dat die over het algemeen complete web 2.0-digibeten zijn. De docenten die ik wel eens naar web 2.0-toepassingen verwees keken allemaal of ze het in Keulen hoorden donderen.

Tja, het onderwijs is druk, druk, druk en alle vernieuwingen worden in moordend tempo over je heen gestort. Maar deze 21eDingen is een prima aanzet voor meer inzicht in allerlei vreselijk nuttige toepassingen. Verplichte kost voor iedere docent anno 2010, lijkt me.

Als blobs door de tijd

2010-01-28T11:48:00.004+01:00

Heel cool! Pedro Miguel Cruz, student uit Portugal, maakte voor zijn masterscriptie over het visualiseren van informatie dit filmpje. Vier koloniale machten, Groot-Brittannië, Frankrijk, Spanje en Portugal, stuiteren traag door de tijd. Af en toe botsen ze (conflict), af en toe bewegen ze en schiet er een blobje uit (een kolonie die onafhankelijk wordt). Let vooral op van 2 minuut 20 tot 2 minuut 50. Helemaal honderd procent klopt het niet (Haïti? Ierland? Birma?), maar het ziet er erg leuk uit. En het opent weer heel nieuwe mogelijkheden voor het weergeven van informatie. Tijdlijnen zijn natuurlijk het meest voor de hand liggende voorbeeld.

Via

Gedichtendag

2010-01-28T10:46:00.008+01:00

Vandaag is het Gedichtendag. Ik ga niet pretenderen dat ik een enorme poëziekenner ben, want dat is niet zo. Mijn kennis is hooguit rudimentair, wat ik nog heb overgehouden van het Atheneum en een paar Spaanse gedichten tijdens mijn studie. Soms treffen gedichten me met op razend knappe wijze in taal gevangen gebeurtenissen of gevoelens. Zo zag ik een keer op tv Hagar Peeters, die me bijna tot tranen roerde. Alleen heb ik dat gedicht nooit meer kunnen terugvinden. Of het gedicht dat H.H. ter Balkt schreef voor zijn buurvrouw, die toevallig mijn collega was. Of het gedicht dat Johan Faber schreef voor zijn aanstaande, die dan weer een vriendin van mij is.

Voor gedichtendag, een ander gedicht, mooi in zijn eenvoud en verhaal, van Edward van de Vendel.

IK BEN DE JONGEN

Ik ben de jongen die niet kan
voetballen, of tenminste niet
zo goed. Ik weet wel hoe het
moet, maar mijn lichaam doet
iets anders. Ik heb een lijf met
eigenwijze trekjes, twee benen

met een grote bek die zich
heus niet laat trainen. Ze doen
maar wat, ze tackelen mezelf.
Ik ben een elftal in mijn
eentje,
zoveel kanten ga ik op. Alleen
door mijn verschijning ben ik
al
een strafschop waard, ik kijk
en krijg twee rode kaarten.
Alle witte lijnen wijken weg
van mij. Ik ken het gras, dat
is dan nog het enige. Maar
veel te goed. En van dichtbij.

---------------------
uit: 'Dicht!', 2009.

Doe meer met je foon

2010-01-27T11:32:00.007+01:00

De iPhone rukt op: vorig jaar verdubbelde de verkoop. Meerdere vrienden en kennissen van me hebben er inmiddels één en zitten voortdurend ermee te spelen. Want wat zijn die apps leuk!

Zelf heb ik er nog geen. Geen haast mee ook. Al is dit natuurlijk wel vreselijk handig, voor de haastige shopper...

E-van alles & de bibliotheek

2010-01-21T15:42:00.004+01:00

Mijn vorige bericht over e-readers blijkt actueel. In Informatie Professional lees ik net een mooi artikel van Alice de Jong over de mobiele toekomst van bibliotheken. Zij analyseert, terecht, dat voor klanten gewapend met e-reader en smartphone de traditionele bibliotheek een gepasseerd station is.

Daarnaast stuurde Marianne via Twitter mij een post op DutchCowboys over het Benelux E-reading Event. In dit stukje wordt een parallel getrokken tussen e-books en de muziekindustrie, die nu onder het “digitale juk” uitkomt.

Laat nou uit het stuk dat ZBDigitaal over OK Go schrijft blijken dat daar ook nog wel haken en ogen aan zitten.

Het is een ingewikkelde wereld waarin wij informatieprofessionals ons bewegen. Maar het clipje is briljant.

OK Go - This Too Shall Pass from OK Go on Vimeo.

E-lezer

2010-01-19T11:11:00.006+01:00

Mijn moeder stopt dit jaar met werken. Mijn ouders hebben een huis in Frankrijk, en als ze alletwee niet meer werken zullen ze daar meer tijd gaan doorbrengen. Aangezien mijn moeder graag leest sleept ze altijd flinke voorraden boeken heen en weer. Afgelopen weekend zei ze dat ze graag een e-reader wil als afscheidscadeau van haar werk, zodat ze zich het gesjouw met boeken kan besparen.

Toevallig had ik het vorige week even met de man van boekhandel Augustinus over e-readers, omdat zij er eentje op de toonbank hadden staan. Hij schetste een beeld van klanten die iets aan een e-reader zouden hebben dat behoorlijk overeenkwam met mijn moeder, als ook mensen die de Millennium-trilogie wel willen lezen maar niet drie dikke pillen extra in de kast willen.

Ik heb wel eens wat gelezen over e-readers maar erg veel weet ik er nog niet van. Toch leuk om te zien dat het steeds dichterbij komt. Zijn er UB's of Hogeschoolbibliotheken die met e-readers werken?

Eén jaar verder

2010-01-15T10:53:00.007+01:00

Het is alweer januari. Dat betekent dat het alweer bijna een jaar geleden is dat ik begon met de cursus 23dingen en mijn blog opstartte. De laatste tijd kom ik er maar weinig toe om nog wat te schrijven, en zo af en toe voelt mijn blog een beetje als een blok (blog?) aan mijn been. Oh, ik moet echt weer eens wat posten, anders leest helemaal niemand het meer en is er weer een spookblog bij…

Ik moet blijkbaar in een “flow” zitten om het regelmatig bij te houden, zoals dat tijdens de cursus was. Misschien is het niet zo gek dat die flow wat doorbroken is nu ik ergens anders ben gaan werken en weer met heel andere dingen bezig ben. En dat terwijl ik bloggen toch zo leuk vind en met zoveel plezier andere blogs lees. Kleine golfjes van inspiratie zijn er regelmatig. Ideetjes om mijn blog weer op te spicen.

In elk geval wil ik graag een voortzetting geven aan wat ik bij 23dingen allemaal heb geleerd. Het blog is daar maar één voorbeeldje van. Trouw houd ik mijn RSS-feeds bij. Nog steeds ben ik aan het puzzelen wat bibliotheek 2.0 allemaal inhoudt en kan betekenen. Mijn blik op het vakgebied is grondig veranderd het afgelopen jaar. Natuurlijk wist ik ook wel dat we onderweg zijn van de boekenbibliotheek naar een digitale, maar ik begin nu pas in te zien wat de mogelijkheden en veranderingen zijn. En ook hoe reuze interessant ik dat eigenlijk vind.

Prachtig vind ik ook deze presentatie. Wat een inspirerende voorbeelden, en wat staan wij eigenlijk nog maar aan het begin…

Next-Gen Libraries

View more documents from Ellyssa Kroski.

Met dank aan ablog2b

Kopenhagen 2009

2009-12-07T20:44:00.001+01:00

Zo makkelijk moet het toch kunnen zijn, dames en heren daar in Denemarken?

Achternaam

2009-12-05T10:46:00.006+01:00

Deze week in het nieuws: de databank van Nederlandse familienamen van het Meertensinstituut. Net als iedereen waarschijnlijk heb ik ook mijn naam even gezocht. Ik ben redelijk exclusief: er zijn slechts 230 mensen met mijn achternaam in het land! Geconcentreerd in Gelderland; dat is natuurlijk geen verrassing.

Strange Maps

2009-12-04T16:34:00.004+01:00

Landkaarten zijn leuk, is mijn motto. Vandaar ook dat het blog Strange Maps in mijn blogroll prijkt. Hier duiken de prachtigste kaarten op. Mooi voorbeeld deze van Zwitserland, waaraan je al kon voorspellen waar voor en waar tegen minaretten zou worden gestemd. Ook fraai: de literaire kaart van San Francisco. Of deze erg grappige van de wereld volgens de Britse Conservatieven.
Ronduit poëtisch zijn sommige uit de laatste post Accidental Geography. Mooi is bijvoorbeeld onderstaande foto van een wolkenpartij die erg op Nieuw-Zeeland lijkt. Nieuw-Zeeland heet in de Maori-taal Aotearoa, wat "land van de lange witte wolk" betekent.

Sociaal op de HU

2009-12-04T15:27:00.005+01:00

Een paar maanden geleden schreef ik een berichtje over HUMedia, een online sociaal netwerk dat is opgezet voor en door studenten van de Faculteit Communicatie en Journalistiek van de Hogeschool Utrecht. Inmiddels werk ik zelf voor de HU, en houd ik HUMedia met een half oog in de gaten. Je weet immers nooit op welke ideeën je komt. HUMedia is bovendien ook een echte Ning, net als Bibliotheek2.0. En inmiddels weet ik ook dat ook op andere faculteiten van de HU ideeën leven voor communities, voor communicatie en kennisdeling.

Deze week had HUMedia zowaar een relletje aan zijn broek, vanwege een bijzonder melig filmpje over de Margriet Winterfair. Een beetje GeenStijl naar mijn smaak, maar dat is blijkbaar iets jongehonderigs van studenten journalistiek. Er ontstonden wel fijne discussies over verantwoordelijkheid, want ja, je heet dan wel HUMedia, maar de HU is geen eigenaar.

Wel leuk vind ik dat het blijkbaar lééft onder studenten van de FCJ. HUMedia heeft veel leden, en er wordt ook actief meegedaan. Ik weet niet of het het beste voorbeeld is voor andere communities in opbouw, maar inspireren doet het zeker.

Netvibes uut Grunnen

2009-11-06T13:55:00.009+01:00

Sinds het begin van de cursus 23dingen ben ik een gebruiker van Netvibes. Ik vind het een erg prettige RSS-reader, die bovendien daarnaast nog allerlei leuke inhoudelijke toepassingen biedt. Zo kijk er af en toe op Google Maps, volg meerdere krantenblogs, en als ik twitter doe ik dat ook via Netvibes.

Met de openbare pagina heb ik zelf nog niets gedaan. Al eerder wees ik op een pagina die een collega van mij op de UB Nijmegen had gemaakt. Vandaag werd ik gewezen op een werkelijk prachtige openbare pagina, die is gemaakt door de Centrale Medische Bibliotheek van het UMC Groningen.

Dit vind ik dus een bijzonder inspirerend voorbeeld voor een onderwijsbibliotheek. Toevallig zat ik pas te praten met een collega die bezig was een Body of Knowledge (een term die me nog steeds doet denken aan een heel slechte film met Madonna) in te richten voor een opleiding hier op de faculteit. Ze zat daar ook artikelen in te voeren, en we bespraken dat zo'n BoK, zeker in een Sharepoint-omgeving, maar zeer beperkte mogelijkheden biedt om up-to-date informatie te bieden. Ik opperde toen om eens naar de mogelijkheden van Netvibes te kijken. Mooi om dit dan te zien.

Met dank aan

Voorlichting

2009-11-06T09:24:00.003+01:00

Deze week stemden de inwoners van de Amerikaanse staat Maine tegen openstelling van het huwelijk voor paren van hetzelfde geslacht. Uit een aantal artikelen die ik daarover las, waaronder dit in De Pers, blijkt dat het "homohuwelijk" zelf de mensen vrij onverschillig laat, maar dat tere kinderzielen moeten worden beschermd.

Treurig stemt me dat. Ik heb zelf jarenlang voorlichting gegeven op scholen over het onderwerp homoseksualiteit. Met die voorlichtingen zul je scholieren niet bekeren, of propageren dat het zo leuk en cool is om homo of lesbo te worden. Een flink deel van de scholieren zal er op een gegeven moment achter komen dat hij of zij geen hetero is. Ik probeerde er juist aan bij te dragen dat het klimaat voor die leerlingen goed was.

Is dat nog nodig in het tolerante Nederland? Ja, want acceptatie is geen vaststaand iets. Het hangt van zeer veel factoren af. Hoe dan ook zal je als homoseksueel erachter komen dat je anders bent dan de meesten, en dat is op scholen niet makkelijk. Juist daarom is het belangrijk om er wél aandacht aan te besteden, om te laten weten dat het ook tot de mogelijkheden behoort, en dat het mag.

Herinneringen

2009-10-31T17:16:00.014+01:00

Vijf jaar geleden precies liep ik door Buenos Aires. Gisteren moest ik er ineens weer aan denken; zo'n moment waar je even weemoedig wordt en terugdenkt aan de tijd dat je nog jong en flitsend was.

Oktober en november 2004 was het dus, mijn reis door Argentinië. Een wonderbaarlijk land vond ik het: ver weg aan het einde van de wereld, gevuld met allerlei ongebruikelijke attracties. Buenos Aires, een wereldstad met de allure van Parijs, overgoten met een tweede wereld-sausje. Biefstukken zo groot als je bord. Beau monde op hippe tangofeesten en bedelaars die op straat sliepen. Voetbal kijken in La Boca.

De watervallen van Iguazú in een stomende jungle. Tochten door bergen en woestijnen, met cactussen in het dal en condors in de lucht. Wijn proeven in kleine bodega's, parapenten, paardrijden aan de voet van de hoogste berg van het westelijk halfrond. Walvissen en pinguïns bekijken aan de Atlantische kust. En daar tussenin de aardigste en meest open mensen die je je kunt voorstellen.

Argentinië is zo'n land waarvan je eigenlijk iedereen wilt vertellen hoe schitterend het is, en anderzijds het voor je zelf wilt houden. Voor je het weet zijn de paden platgetreden, zijn al die unieke plekken "ontdekt" en zullen ze nooit meer zo uniek zijn. Ik geniet stilletjes nog maar eens van de herinneringen.

Rouw om Dorothy

2009-10-29T14:47:00.007+01:00

Is dit geen ontroerende foto? Chimpansees in een opvangcentrum in Kameroen nemen afscheid van de op 40-jarige leeftijd overleden Dorothy.

Ik zag deze vanmorgen in nrc.next, en nu ook op BoingBoing. Daar wordt een hele discussie gevoerd of je kunt zeggen of chimpansees rouwen of niet, of je ze "menselijke" eigenschappen kunt toedichten. Dit commentaar vind ik in dezen mooi:

I don't think there is much doubt that animals feel some emotions, including depression and grief I think the mistake many people make is the extrapolating from those fairly elemental emotions to more grandiose mental acrobatics. The chimps may recognize death as a final separation, and feel sorrow at the loss of a companion. Do they then ponder on the meaning of it all and start to imagine an afterlife? Probably not.

Stiltecoupé

2009-10-29T09:24:00.004+01:00

Sinds drie weken forens ik vier dagen per week tussen Nijmegen en Utrecht. In die drie weken ben ik het fenomeen stiltecoupé gaan waarderen. Vooral 's ochtends als ik niet teveel drukte aan mijn kop moet hebben, is het prettig om lekker in stilte mijn krantje te kunnen lezen.

In De Pers las ik vorige week een artikel over de stiltecoupé. Herkenbaar. Wanneer spreek je mensen aan op hun geluid? Een paar jaar geleden zat ik met twee bekenden in een stiltecoupé (wat toen nog een nieuw fenomeen was), en we voerden een gesprek op normale toon. Een mevrouw leunde over de stoel heen en verzocht ons onvriendelijk om ergens anders te gaan zitten. Destijds vond ik dat overdreven, maar ik kan het me nu wel beter voorstellen.

Gisteren stapte een mevrouw in de trein met een kindje van een jaar of twee. Ze ging gelukkig in de eersteklas stiltecoupé zitten, en ik hoorde door de deur af en toe wat gekraai. De trein was bepaald niet vol. Zou ik, als ze bij mij in de coupé was gaan zitten, gezegd hebben: "Mevrouw, dit is een stiltecoupé hoor"? Ergens denk ik van niet.

Een tempel van Lego

2009-10-25T13:48:00.003+01:00

Als kind speelde ik ook graag met Lego. Leuke dingen kon je daarmee maken, in elkaar knutselen en weer afbreken. Zoiets fraais als het Gouden Paviljoen in Kioto heb ik er echter nooit van kunnen bouwen. Crea!

Via

Werken en lezen

2009-10-21T14:01:00.008+02:00

Hoe snel vliegt de tijd... Het is alweer weken geleden dat ik voor het laatst heb geblogd! Uit mijn laatste bericht en de reacties daarop blijkt dat ik in die tijd afscheid heb genomen van de Studiecentra HAN, mijn oude werkgever. (De doos was overigens prachtig!)
Vervolgens heb ik twee weken vakantie doorgebracht in de mooie Duitse deelstaat Baden-Württemberg, alvorens op 8 oktober te beginnen bij mijn nieuwe werkgever, de Hogeschool Utrecht.

Veel indrukken nog waarover ik ongetwijfeld later nog zal schrijven, want iedereen is natuurlijk reuze benieuwd hoe het mij hier vergaat. Het moet allemaal nog een beetje zijn plekje krijgen. Afstand nemen van een oude baan, mijn draai weer vinden op een nieuwe plek, elke dag drie uur forenzen.

Mijn blogwerk pak ik daarom eerst maar even op met iets leuks: een leestip. In mijn vakantie raakte ik helemaal ondersteboven van het boek Het lot van de familie Meijer, geschreven door de Zwitser Charles Lewinsky. Een prachtige kroniek over de lotgevallen van de joodse familie Meijer, in verschillende delen tussen 1871 en 1945. Opvallend is dat het verhaal in Zwitserland speelt: de familie Meijer ontsnapt dus aan een aantal gruwelijk bekende gebeurtenissen in de recente geschiedenis, maar dat wil niet zeggen dat het vreedzame, neutrale Zwitserland een veilige haven zonder problemen was.

Een recensie op de achterflap vermeldt dat je naar het eind toe langzamer gaat lezen omdat je geen afscheid wilt nemen van de familie. Die ervaring heb ik ook: Lewinsky zet razend knap, helder en onsentimenteel, een rits personages neer van wie je stuk voor stuk gaat houden. Zo mooi heb ik het zelden gezien.

De doos...

2009-09-18T09:35:00.001+02:00

Jullie zullen begrijpen dat ik heel benieuwd ben...

De Doos

View more presentations from leendertjanw.

Hoofddoekjestaks

2009-09-17T23:21:00.005+02:00

Schokkende taal gisteren van de feestpruik in de Tweede Kamer. Ik vroeg me af of ik het geblaat over een hoofddoekjesbelasting serieus moest nemen. Misschien niet, maar ook mij schoten deze beelden door het hoofd. Hoe makkelijk is het niet om hier de zedenpolitie te vervangen door de belastingdienst die checkt of de draagster haar accijns wel heeft betaald.

Hoe merkwaardig ook dat ik de situatie waar feestpruik naar eigen zeggen tegen wil strijden juist als argument tegen zijn standpunt zie. De persoon die dit filmpje op YouTube heeft gezet is het waarschijnlijk ook grotendeels met hem eens.

Onvrijheid kan in vele vormen bestaan, maar de raakvlakken zijn angstig groot.

Snel bladeren

2009-09-16T11:44:00.006+02:00

Dat nieuwe Google Fast Flip ziet er geweldig uit. Een visueel fraaie en heel makkelijke manier om allerlei nieuwsbronnen te raadplegen.

Een voorbeeld voor nieuwssites van de toekomst? Ik denk het wel. Wat ik nog een beetje mis is een mogelijkheid om je eigen Fast Flip te maken; dus het zelf te kunnen vullen met je eigen bronnen. Misschien is het daarom ook wel een voorbeeld voor de visuele invulling van bijvoorbeeld Netvibes of iGoogle.

Trabant

2009-09-16T10:31:00.006+02:00

De Trabant herleeft! Op de IAA autotentoonstelling in Frankfurt staat een conceptcar van een nieuw model Trabant, de Trabant nT. Je ziet er nog duidelijk het oude DDR-modelletje in terug, maar gelukkig gaat de Trabi wel met zijn tijd mee. De conceptcar is namelijk elektrisch, en dus zonder schadelijke uitstoot. Met de oude Trabanten was dat wel anders; denk nog eens terug aan de pruttelende wagentjes die precies 20 jaar geleden door het IJzeren Gordijn reden.

In 1991 was ik met mijn middelbare school in Berlijn. Duitsland was nog maar net herenigd, en in het voormalige Oost-Berlijn struikelde je nog over Trabantjes in verschillende staten van verval. Toen ik eind 2007 weer in Berlijn kwam was de Trabant als normaal vervoermiddel goeddeels verdwenen. Als toerist kon je wel een "Trabi-Safari" boeken en door de stad pruttelen in een klein DDR-bakje. Ostalgie.

In het DDR-museum, overigens absoluut niet tot Ostalgie stemmend, heb ik even in de daar tentoongestelde Trabi plaatsgenomen. Daarbij meteen besloten dat die Trabi-Safari niks voor mij was. Dat autootje is voor het moderne verkeer volstrekt onverantwoord, en voor iemand die langer is dan mijn 1.78 compleet ontoegankelijk. Hoe hebben die grote Duitsers daar ooit in gepast, met een heel gezin nog wel? Toch vertederde het wagentje me ook. Zelfs als je niet behept bent met Ostalgie fleurt het de straten op tussen al die grijze auto's van tegenwoordig.

Muziek! (3) - Hometown Glory

2009-09-14T08:56:00.005+02:00

Gisteren, toen ik lui met de krant op de bank zat, kwam dit voorbij op de radio. Zijn er veel mooiere platen op zo'n wisselvallige zondagmiddag? Ik vind van niet.

Eerstejaars studenten: welkom in het studiecentrum!

2009-09-08T16:57:00.009+02:00

Ieder begin van het studiejaar krijgen eerstejaars studenten aan de HAN een introductieles over het studiecentrum. Ik doe dat voor de studenten van de faculteit Economie en Management. Dat is elk jaar een hoop werk, en dit jaar zijn er maar liefst 32 groepen hier in Nijmegen. Het is immers crisis.

Gelukkig hadden mijn collega's in Arnhem het idee om het in hoorcollegevorm te gieten. Ik heb dat kunnen regelen, en dat brengt het aantal lessen terug van tweeëndertig naar negen. Dat scheelt een slok op een borrel; zeker omdat ik nog maar drie weken in september op de HAN aanwezig ben. Natuurlijk verlies je in een hoorcollege wel aan interactie met de groep, maar voor deze lessen vind ik dat geen groot probleem. Je staat er toch vooral een verhaal te vertellen.
Nog mooier is dat we de laatste maanden hier screencasts hebben geproduceerd, met uitleg over verschillende informatiebronnen die de studiecentra bieden. Ik heb in mijn lessen twee filmpjes gebruikt, en dat werkte erg goed. Mijn publiek bleef er behoorlijk geïnteresseerd naar kijken, en het scheelde mij een hoop praten. Het is mooi visueel, rustig en geordend. Een fraai resultaat van ding 22a!

Op mijn nieuwe werkplek schijnt de uitleg over de mediatheek helemaal in een filmpje gegoten te zijn. Ik ben erg benieuwd hoe dat uitpakt.

Veel leuker kunnen we het toch niet meer maken voor ons publiek? Hoewel, zoals Festina Lente al opmerkte... Arie B. zoekt ook weer een baan.

Als we die inhuurden om de introductielessen te presenteren zou dat de boel ook lekker opspicen. Toch?

Zomerstilte

2009-08-28T09:08:00.001+02:00

Het is deze zomer stil geworden op mijn blog. Of dat iemand is opgevallen, en of iemand het jammer vindt, dat weet ik niet. Zelf vind ik het wel jammer. Ik was vol goede moed na de cursus 23dingen. Maar de inspiratie was een beetje weg: in de weken dat ik niet werkte heb ik nauwelijks geïnternet, geen blogs gelezen, niet getwitterd, Netvibes uitlaten staan. En dat blijken toch de prikkels te zijn geweest waardoor ik ging bloggen.

Inmiddels ben ik weer aan het werk, maar blijkt de inspiratie nog niet helemaal terug. Mijn hoofd bij andere dingen: nog drie weken tot mijn afscheid bij de HAN, en over een kleine zes weken een nieuwe baan bij de Hogeschool Utrecht. Veel dingen om af te ronden, veel dingen om aan te denken voor een nieuwe werkomgeving.

Ja, en wat wil je eigenlijk met een blog? Toen ik met 23dingen begon vond ik het alleen een professioneel oefenblogje. Inmiddels is er al aardig wat persoonlijks ingeslopen. Wie wat waar gaat het eigenlijk over, dat blog van Lewi? Misschien is dat ook wel een reden waarom ik het even heb laten liggen.

Ik werd geattendeerd op dit artikel: 100 Terrific tips & tools for blogging librarians. Veel van de meest basic tips heb ik al aan mijn laars gelapt: van de eerste 11 tips al zeker 6. Daar gaan mijn goede professionele bedoelingen al het raam uit!

Deze week las ik in nrc.next over de miljoenen spookblogs die op het net rondwaren. Van de 800.000 Nederlandse blogs is ongeveer 10 procent actief. Eén van de redenen schijnt te zijn bloggen inmiddels oldskool is: Twitter, Hyves en Facebook hebben de rol van het interactieve communicatiemiddel overgenomen. Bloggen verandert in een middel voor "personal branding", een online visitekaartje, een product voor autoriteiten binnen een bepaalde niche. Edwin Mijnsbergen zal blij zijn dat hij (zeer terecht) ook wordt genoemd.

Een autoriteit binnen mijn niche ben ik niet, en zal ik vast niet worden. Maar als ik dit lees denk ik toch: hè leuk, laat mij maar werken aan mijn personal brand. Ik ben een librarian en heb daar wat over te zeggen, en ook nog wel over andere dingen waardoor ik niet 100 procent van de tijd als een librarian zal klinken. Misschien wordt het niet helemaal gefocust. Het zal in elk geval van mij zijn, met plezier gemaakt, en hopelijk plezierig om te lezen.

Yo! Alles is weg...

2009-08-14T22:49:00.000+02:00

De vraag werd hier op het werk al eerder gesteld: waar kun jij nou heel erg om lachen? Ik dus om mensen die humor weten te maken van iets belachelijks. En die mij weer aandacht laten besteden aan Gerda Smit. Hulde!

Havanna aan de Waal

2009-07-17T09:22:00.000+02:00

Morgen beginnen in Nijmegen weer de Vierdaagsefeesten. De Vierdaagse zelf zegt mij niet zoveel; ik houd best van wandelen op zijn tijd, maar aan me afbeulen in een massa van 40.000 moet ik niet denken. Een aantal jaren liepen de wandelaars voor mijn woning langs, en toen heb ik er ook wel genoeg naar gekeken.

Ieder jaar probeer ik wel wat van de feesten mee te pikken. De sfeer in de stad is, ondanks de massaliteit, wel bijzonder om mee te maken. Door de jaren heen ontstaan ook Vierdaagse-tradities, zoals op dinsdag kijken naar het vuurwerk, en het vaste avondje met een vast vriendenclubje. Biertje pakken in de Grotestraat, de "grote act" op de Waalkade bekijken, rondje Valkhof, poffertjes eten.

Twee jaar geleden kwam ik voor het eerst op Habana, en dat werd meteen mijn favoriete plekje van de Vierdaagsefeesten. Habana wordt georganiseerd op het Waalstrand in Lent, aan de overkant van de rivier. Prachtig om daar te zitten met zicht op de feestende stad op de andere oever. Er staan tentjes met zeer cultureel verantwoorde acts. Ik zag Sven Ratzke in een circustent, een bandje dat in een open tent cool stond te jazzen, een stille disco op het strand. Het publiek, over het algemeen heel intellectueel Nijmegen-Oost, genoot van biologische hapjes en rosé, en zat met de voetjes in het gras of in de rivier van de zomer te genieten.

Het klinkt heel Haus am See, maar ik heb nu alweer erg veel zin in Habana.

Rotte vis

2009-07-15T15:14:00.000+02:00

Ik lees net dat 1.326.000 mensen gisteren hebben gekeken naar SBS6 Shownieuws, waar de verzuurde Volendamse visvrouw Gerda Smit klaagde dat haar ex-schoondochter onrechtmatig het huis van haar zoon had leeggehaald toen ze voorgoed vertrok.

Met blosje op de kaken beken ik dat ook ik deze verbijsterende televisie heb gezien. Persoonlijk zou ik blij zijn dat ik dat spuuglelijke meubilair kwijt was, en mijn vuile was lekker binnen houden.

Waarom doet Gerda zoiets? Waarom zendt SBS6 dit uit? En ook: waarom kijken wij ernaar?

De vragen des levens... ik zal ze wel nooit oplossen.

Leestip en -flop

2009-07-08T15:09:00.000+02:00

Ik ben altijd een beetje allergisch voor boekenhypes. De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafón heb ik dan ook lang links laten liggen, ondanks de velen om mij heen die riepen hoe schitterend het was. En ik als hispanofiel moest hier toch van houden, met het prachtige Barcelona in de achtergrond?

Pas heb ik het toch een keer gekocht, toen het voor een tientje in de boekhandel lag en ik nog een boekenbon op zak had. Met het gevaar dat ik talloze lieve vrienden, kennissen en collega's op hun hart trap: ik heb me inmiddels tot bladzijde 280 geworsteld en ben zeer geneigd het op te geven. Ik realiseerde me ook weer dat ik dol ben op Spaans, maar niet op Spaanse schrijvers. De literaire schrijftaal is in mijn ogen vaak erg gekunsteld en kan mij zelden echt boeien. Het matig spannende verhaal kan dat voor mij niet compenseren.

Vannacht was ik wakker en pakte even een nieuw boek om te lezen. Mijn nieuwste aanwinst van de Japanner Murakami, After Dark. Een verademing, en niet omdat het geruststellend dun is. Een heldere schrijfstijl, een boeiend mysterie, van begin af aan een genot om te lezen. Haruki is een blijvertje, Carlos gaat de kast in.

Nederlanders online

2009-07-08T14:17:00.000+02:00

Via Twitter las ik over de studie The Next Web 2009: een onderzoek naar het online gedrag van de Nederlanders en de gevolgen daarvan in hun dagelijks leven.

In de studie worden een aantal leuke thema's aangesneden. Niet alleen het gebruik van het internet,
maar bijvoorbeeld ook het bewustzijn van je online identiteit en de sporen die je op het net achterlaat. Aardige gegevens: 45% van de ondervraagden is actief gebruiker van Hyves, slechts 1% van Delicious. Ik ben erg benieuwd of dat percentage zal stijgen doordat wij het nu gebruiken als bookmarks op de website!

Bijna een derde van de sociale netwerkers levert het ook vrienden in het dagelijks leven op, en 72% van hen zegt dat het niet ten koste gaat van hun "real life"-vriendschappen. Daarnaast is 84% selectief met de persoonlijke informatie die zij achterlaten op het net.

Korte boks

2009-07-02T12:15:00.000+02:00

In de vier jaar dat ik hier werk heb ik alle zomers bij heet weer een korte broek aangetrokken naar het werk. Deze week werd toch ook hier weer het gesprek gevoerd: kan dat wel?
Gisteren hadden ook mijn twee mannelijke collega's er één aan. In al mijn banen tot dusver heb ik het gewoon gedaan en was het nooit een probleem. Mijn mening is dat het hier moet kunnen, mits je er verzorgd uit ziet. Ik zou zeker nooit in een Hawaii-bermuda lopen hier, en bij een presentatie doe ik het ook niet.

Ik heb vandaag het exemplaar rechts aan. Netjes toch?

Ding #24 voor de HAN

2009-07-02T09:34:00.000+02:00

Tijdens de slotbijeenkomsten van de cursus 23 Dingen mochten we brainstormen over web 2.0-applicaties waar we binnen de Studiecentra HAN mee verder willen. Prachtige creatieve ideeën rolden eruit. Vorige week heb ik een inventarisatie gemaakt en mijn collega's laten stemmen: waar willen jullie mee verder? Het werd een top-4.

Wiki's werden het meest genoemd, en daarbij werden zowel wiki's voor intern als voor extern gebruik genoemd. Intern als vervanging van bijvoorbeeld de Sharepoint-omgeving en gedeelde schijfruimte die we nu gebruiken, extern om in te zetten voor informatieuitwisseling en -overdracht binnen het onderwijs. Kan alletwee erg leuk uitpakken. Het voorbeeld van Avans vind ik zelf navolging waardig. De Fontys-wiki heb ik nooit helemaal begrepen: makkelijk om bij te houden natuurlijk, maar wat is nou echt de toegevoegde waarde hier van de wiki-structuur?

Bloggen was nummer twee, en ook hier zou het zowel als communicatiemiddel binnen de studiecentra als naar de gebruiker van de studiecentra gebruikt kunnen worden. Mijn collega Irma heeft al een aanzet gegeven voor het tweede. Ook de Pabo Nieuwsdienst van Pabo Groenewoud is een voorbeeld; mijn kanttekening daarbij dat het volgens mij al te groot is voor de HAN alleen, en wellicht zijn doel voorbijschiet.

De derde plaats werd gedeeld door Library Thing en Delicious. Veel collega's zien iets in Library Thing om de aanwinstenlijst op te fleuren. Zelf denk ik dat een soort "Mijn Geschiedenis" voor onze klanten erg handig kan zijn; daar schreef ik bij ding 21 ook al over, en je kunt Library Thing daar ook vast goed bij gebruiken.

Delicious passen we inmiddels al toe. Mijn collega Werner Buschbaum, onze coördinator Digitaal Studiecentrum, heeft dit fraai in praktijk gebracht op onze website. De uitwerking ervan moet nog beter, maar het is een prima toepassing.

Ik ben vooral blij dat we concreet iets gaan doen met de dingen. Ik zag mensen enthousiast worden tijdens de cursus, over dingen waar ze van tevoren nooit over hadden nagedacht. Dat moeten we ons niet laten ontglippen.

Komkommertijd

2009-06-23T14:38:00.000+02:00

Groot nieuws gisteren: twitter, blog of hyve nooit dat je op vakantie bent, want het inbrekersgilde leest mee. Pas maar op, Edwin!

Let's Tweet Tehran

2009-06-17T13:16:00.000+02:00

Wat web 2.0 kan betekenen voor een maatschappij zonder vrije nieuwsgaring, zien we deze week weer in Iran. De enorm gespannen situatie na de verkiezingen daar wordt verslagen door bloggers, twitteraars, flickies (ik wist ook niet dat ze zo heetten) en facebookers. Kijk bijvoorbeeld eens op Twitter Search onder #iranelection, waar voortdurend nieuwe tweets binnenkomen, waarmee berichten, filmpjes en foto's worden verstuurd.

Power to all our friends.

foto: Hamed Saber

Netwerken in hoger onderwijs

2009-06-12T16:01:00.001+02:00

Mijn collega Jos Fleuren twitterde deze week over een artikel getiteld Social networks zijn de redding van het hoger onderwijs in Nederland. De auteur, Job Twisk, is docent op de Faculteit Communicatie en Journalistiek van de Hogeschool Utrecht. Daar heeft hij ervaring opgedaan met HUmedia, een online community voor studenten en medewerkers van de HU.

Twisk poneert de interessante stelling studenten dat de waarde van een onderwijsinstelling de waarde is die studenten, alumni en werkgevers aan de organisatie toekennen. Hoe maak je die zo groot mogelijk: door slim communitymanagement.

Uiteindelijk vormt een community de basis voor een cultuur, een vruchtbare omgeving – zonder dat dit expliciet wordt uitgesproken tussen de leden van de community- waarin kennis wordt overgedragen. En dan niet de kennis die vrijkomt tijdens colleges of die in boeken staat, maar kennis die collectief aanwezig is in de community zelf en die alleen door interactief contact op een social network of mondeling aan elkaar wordt overgedragen.

En in de toekomst betekent dit volgens Twisk dat sociale netwerken uitgroeien tot instituten die de voorwaarden waaronder het onderwijs gegeven gaat worden bepalen, als ook de reputatie en waarde van de onderwijsinstelling. Na de opleiding zullen studenten gaan werken bij bedrijven die hen gescout hebben via het netwerk, en zal de onderwijsinstelling van blijvende waarde zijn voor de student bij het onderhouden en vergroten van zijn kennis en netwerk.

Interessant. Er kunnen wel wat gaten in worden geschoten; je kunt als onderwijsorganisatie er nog zo veel in investeren, maar als je doelgroep er niet aan wil heb je er nog niks aan. Je zult dus moeten kijken hoe je ze aan je bindt. Misschien door je hele online leeromgeving in zo'n community te integreren?
Is het daarnaast reëel of wenselijk om dit te realiseren? Ik denk wel dat Twisk een paar aardige punten heeft, zoals het gebruik van deze netwerken door bedrijven om talent te scouten (en andersom). En ook interessant om te bedenken of je als onderwijsondersteunende organisatie iets in dit netwerk kunt bijdragen.

Leuk om na het weekend nog eens over na te denken.

"Europees" debat

2009-06-09T00:02:00.001+02:00

Na de Europese verkiezingen van 4 juni waart al een paar dagen de hoogst merkwaardige televisieuitzending van die avond door mijn hoofd. Ikzelf had me voorafgaand aan 4 juni in Europa verdiept, nagedacht over wat mijn standpunten over Europa nou eigenlijk zijn, een Europese stemwijzer ingevuld en uiteindelijk mijn stem uitgebracht voor Europa. In tegenstelling tot vroeger, toen mijn gematigde interesse in de landelijke politiek toch vooral mijn stem bepaalde.

Toen de uitslagen binnen waren gedruppeld en duidelijk was dat de PVV de grote winnaar was, schoven de leiders van de partijen aan voor een debat onder leiding van Ferry Mingelen. Verbazend genoeg waren het geen Europarlementariërs, maar de fractievoorzitters uit de Tweede Kamer die bij Ferry aanschoven, en viel er nauwelijks iets van een zinnige discussie over Europa waar te nemen. Jan Blokker beschreef vandaag in nrc.next prachtig wat er gebeurde:

Louter redeloze fractievoorzitters lieten het geschreeuw over zich heen komen. Niet één met de intelligentie, de argumenten en het retorische talent om verder te komen dan ongearticuleerd terugroepen. Niemand bij machte om de winnaar met rationele taal in z’n eigen hoek te drijven.

Ik werd er enorm zenuwachtig van en vroeg mij af: Waar gaat dit in vredesnaam over? Hoe moeten wij echt ooit in Europa geïnteresseerd raken, als je leidende politici niet eens in staat zijn er een debat over te voeren? Waar moeten wij naartoe, als niemand de verkramptheid durft af te schudden en te gaan staan voor wat hij denkt? En hoe ver kan die feestpruik gaan voordat iemand zegt: Bedenk wel, dat jouw vrijheid afhangt van de vrijheid die je een ander gunt?

HBO Kennisbank, schatkamer in aanbouw

2009-06-03T13:23:00.000+02:00

Gerard Bierens verwijst op zijn blog en via Twitter naar een artikel dat hij samen met Desirée van den Bergh heeft geschreven in Digitale Bibliotheek. Het artikel, getiteld HBO Kennisbank, onmisbare schakel 2.0, is zeker een aanrader om te lezen. Afgelopen jaar heb ik meegewerkt aan de "lancering" van de HBO Kennisbank hier op de HAN, aangezien ik contactpersoon ben voor de opleiding Facility Management. Deze leverde zijn afstudeerverslagen al digitaal aan, en waar deze eerst op het intranet werden gezet waren ze nu dus een aangewezen testcase voor de HBO Kennisbank.

Ik ben het met Gerard eens: de HBO Kennisbank vormt een prachtige schatkamer van alle kennis die HBO's voortbrengen. In het begin vond ik de interface niet prettig en de invoermodule was een draak. Dit is gelukkig verbeterd. Jammer genoeg merkte ik wel dat de opleiding zelf erg moest wennen aan de vrije toegankelijkheid van die kennis. Vroeger moest je tenminste nog het Studiecentrum in om daar tussen de papieren verslagen te zoeken, of stond de digitale versie nog enigszins afgeschermd door een wachtwoord op het intranet. Bij de HBO Kennisbank kan iedereen, altijd en overal alles lezen. De bedrijven waar studenten hun afstudeerprojecten deden waren ook niet erg happig en maakten redelijk massaal gebruik van het formulier om publicatie van het verslag te verhinderen.

Zelf ben ik blij met Gerards artikel en de oproep daarin om de uitdaging aan te gaan. Hij noemt een aantal gebruiksvriendelijke opties in de HBO Kennisbank, zoals de RSS-functie, waar ik nog niet van op de hoogte was. Voor gebruikers wordt de kennisbank alleen maar beter en nuttiger. De uitdaging voor ons wordt de opleidingen én hun partners in onderwijs daarvan te overtuigen. Want we hebben elkaar nodig, om van de HBO Kennisbank echt die "onmisbare schakel tussen onderwijs, onderzoek en beroepsveld" te maken.

Altijd rollen de golven door...

2009-05-29T14:48:00.000+02:00

Gisteren schreef ik "het stopt natuurlijk niet hier". Vandaag lees ik op ZBDigitaal en Wowter over Google Wave. Ontwikkeld door Google Australië, is Google Wave volgens één van de ontwikkelaars "what email would look like if it were invented today".

Wave moet een nieuw model worden voor online communicatie en samenwerken. In de eerste fase die nu in de kinderschoenen staat schijnt al verbazingwekkend veel mogelijk te zijn, zoals met 4 mensen simultaan aan documenten werken, foto's delen, groepsberichtjes rondsturen en reageren op één zinnetje uit de mail die je hebt gehad. Met andere woorden: wie weet vervangt het over een tijdje wel een flink aantal van de Dingen die wij net hebben geleerd. Ik heb niet de hele presentatie bekeken want die duurt wel heel lang, maar dit artikel is wel erg interessant om even te lezen.
Fijn steekje onder water: Google Wave draait volgens Google al op "moderne browsers", o.a. Firefox, maar niet op Internet Explorer...

We zijn nooit uitgeleerd!