How to be linked in

Bij het bijwerken van mijn Google Reader kom ik twee stukjes tegen over LinkedIn: één van Mijns Inziens en één berichtje in de Volkskrant. Het laatste stukje meldt dat LinkedIn inmiddels twee miljoen Nederlandse gebruikers telt.

LinkedIn is de enige sociale netwerksite waarop ik actief ben; Hyves of Facebook laat ik gaarne aan mij voorbij gaan. Het idee dat ik erbij heb is dat LinkedIn cleaner, professioneel en meer afstandelijk is. Ik heb niet zo’n zin in het bekijken van profielen waarin mensen hun escapades in de kroeg uitdragen. Gewoon een fotootje en een keurige beschrijving. En je hebt er tenminste wat aan.

Maar daar heb je het al: wat heb je eraan? Het kan professionele meerwaarde hebben, maar veel mensen zijn toch vooral passief gebruiker. Ik ben lid van een aantal groepen, maar houd matig bij wat daar gebeurt en voel me nog niet geroepen om er aan bij te dragen. Daarnaast is het altijd een beetje een vraag voor mij wat je netwerk precies is. Ik ken mensen met honderden LinkedIn-contacten, maar kun je die echt bijhouden? Ooit heb ik heel brutaal iemand uitgenodigd aan wie ik me eigenlijk alleen had voorgesteld op een borrel. Mijn uitnodiging werd nog geaccepteerd ook, maar ik voelde me een beetje een oplichter. Er prijken ook wat mensen van school en studie in mijn lijstje, waarvan ik sommige al in jaren niet gesproken. Dan wissel je een paar mailtjes uit en wordt het toch een soort Hyves. Met stropdassen.

Wel merk ik dat ik, wanneer ik nieuwe mensen heb leren kennen, al snel even kijk of ze al in LinkedIn staan. En zelfs een beetje teleurgesteld ben als ze dat niet zijn; “tsss, die gaan ook niet met hun tijd mee”. Blijkbaar heb ik toch het gevoel dat deze manier van netwerken erbij hoort, en zoals alle vormen van netwerken brengt het bepaalde eigenaardigheden met zich mee. Het kan allemaal nog makkelijker, bijvoorbeeld met een goede RSS-feed. Maar het is het meest zichtbare visitekaartje dat ik me kan bedenken.

Facebook-paranoia

Ik ben geen lid van Facebook. Gisteren kreeg ik per e-mail een uitnodiging: een bekende heeft een profiel op Facebook aangemaakt en nodigde mij uit daarop een kijkje te nemen. Onderaan het bericht stond een rijtje Facebook-leden die ik ook zou kunnen kennen. Tot mijn verbazing klopte dat rijtje helemaal: ik ken ze allemaal.

Ik ben wel lid van LinkedIn, en daar word je ook regelmatig gewezen op mensen die je zou kunnen kennen. Dat vind ik niet zo gek: dit zijn meestal mensen die in het netwerk van één van mijn contacten zitten, of lid zijn van eenzelfde groep. Veel van die mensen ken ik in het werkelijke leven niet, maar ik begrijp hoe LinkedIn die verbanden legt.

Maar van dit grapje van Facebook werd ik een beetje paranoïde. Hoe kan Facebook weten dat ik ze ken? Ze staan inderdaad allemaal in het adresboek van mijn e-mailaccount. Maar hoe weet Facebook dat? Het duurde even voor ik bedacht dat ik natuurlijk ook in hún adresboeken sta. Ik weet niet hoe dat gaat bij Facebook, maar je zult je adresboek er wel kunnen importeren.

Toch gek: de wereld wordt kleiner, je legt je contacten, en ze duiken op heel vreemde manieren weer op. Ik werd er weer even mee geconfronteerd dat het best ingewikkeld is en je schrik kan aanjagen. Je privacy is niet meer zo vanzelfsprekend als vroeger.

Sociale netwerken

Mijn persoonlijke probleem met sociale netwerksites is dat ik er al snel genoeg van heb. In de jaren '90 discussieerde ik wel eens mee op internetfora, maar daar werd zo veel onzin geouwehoerd dat ik het er al snel bij liet zitten. Toen ik vrijgezel was heb ik zelfs een profieltje op een relatiesite gehad; ook dat verzandde in inactiviteit en ik kwam mijn geliefde gewoon in de kroeg tegen.

Veel mensen die ik ken staan op Hyves en roepen vaak dat ik er ook lid van moet worden. Voorlopig zie ik er niets in. Moet ik honderden vrienden gaan entertainen op internet, terwijl me dat in het niet-virtuele leven al genoeg moeite kost?

Toch knaagt er wel iets, als ik bijvoorbeeld de 23dingen-Hyves bekijk. Er staat wel een fantastisch netwerk op. Al surfend kom ik ontzettend veel mensen tegen die in mijn vriendenlijstje niet gek zouden staan. Hetzelfde bij LinkedIn: die site vind ik op zich wel aardig, vanwege de veel professionelere insteek. Ik had daar al een tijdje een account, en daar heb ik nu o.a. mijn 23dingen-coaches aan toegevoegd. Grappig ook dat LinkedIn de verbanden legt tussen jou en mensen die nog niet in je netwerk staan: zo wordt duidelijk dat de stappen tussen jou en de rest inderdaad niet groot zijn. Anderzijds: kan ik iemand op wiens blog ik af en toe reageer, of die ik tijdens mijn opleiding af en toe heb gezien, uitnodigen voor mijn netwerk? Ik aarzel daar toch bij: het lijkt zo brutaal...

Aldus spreekt het "hé-ik-ken-jou-uit-de-Drie-Gezusters"-gehalte van de sociale sites mij helemaal niet aan, maar het netwerken wel. Zelfs op Hyves zie ik best leuke dingen gebeuren waar mensen zich rond bepaalde thema's verzamelen. Dan is het natuurlijk een heel leuk en makkelijk communicatiemiddel.

Voor contact met andere mensen uit de bibliotheekwereld vind ik de Bibliotheek 2.0 Ning handig, al ben ik er zelf bijzonder inactief. Voor contact met je gebruikers twijfel ik: is een Studiecentra-Hyves een goed idee? Natuurlijk is het retecool en überhip, maar ik vraag me ernstig af wat het toevoegt. Mededelingen en nieuws gaan net zo goed via de site. Ook al hebben we een klantengroep die ermee weet om te gaan, Hyves is vast niet de eerste plek waar ze ons zullen zoeken. Zou het de moeite waard zijn om daarnaar te streven?