dinsdag 23 februari 2010
Bibliotheek van de toekomst
Nog meer bibliotheek van de toekomst, dit keer (volgens mij) een meer nabije toekomst dan de vergrote werkelijkheid uit mijn vorige bericht.
Via
vrijdag 19 februari 2010
Een vergrote werkelijkheid
Stel je voor: je bent bibliothecaris in het jaar 20XX. Je staat ’s morgens op, wast en kleedt jezelf aan, en zet je AR-bril op.
In de keuken zet je koffie aan en ziet in je bril het koffiezetapparaat aftellen tot de koffie klaar is. Je werpt een blik op de koelkast, en ziet meteen wat daarin aanwezig is, hoeveel er nog van is en tot wanneer het houdbaar is. Meteen verzend je een bestelling naar de supermarkt om voorraden in je koelkast aan te vullen;
Tijdens het ontbijt neem je op je bril het nieuws door. Met oogbewegingen selecteer je welke nieuwsbronnen aan de binnenkant van je bril worden getoond. Daarnaast wissel je berichten uit met je vrienden en collega’s, door op een toetsenbordje ze in te tikken en via je bril te verzenden;
Op weg naar je werk wil je auto niet starten. Je kijkt onder de motorkap en ziet op je bril technische analyses van de motor verschijnen. Als je ziet wat het probleem is lichten op je bril de verschillende stappen die je moet volgen op zodat je ziet wat je moet doen om het probleem te verhelpen;
In je gerepareerde auto rijd je naar je werk. De navigatie op je bril leidt je door het verkeer. Aangekomen in de bibliotheek neem je plaats bij een datakastje. Op je bril tover je in één oogopslag honderden bronnen tevoorschijn. Met oogbewegingen blader je ze door, selecteert wat je nodig hebt en slaat dit op. Informatieaanvragen komen direct op je bril binnen. De gegevens van de klanten die de aanvragen doen roep je op je bril op.
Fantasietjes over een toekomst met augmented reality, geprikkeld door een paar filmpjes gisteren op het nrc.next-blog. Het meest vergaande scenario, zie het filmpje van Keiichi Matsuda, lijkt mij eerlijk gezegd compleet gekmakend. Over de bibliotheek die ik beschreef moest ik wel even nadenken. Heb je nog wel een fysieke bibliotheek nodig in deze werkelijkheid? Hoe ziet die er dan uit? Een lege ruimte met een scherm, een kastje, een zuil? Gebruik je die AR-bril, of een gevorderde versie van de iPad met allerlei applicaties? In hoeverre wordt dit ooit echt reality?
dinsdag 16 februari 2010
Hoe zag jouw jaar eruit?
Alweer een creatief filmpje: Dan Meyer, leraar op een middelbare school in Californië, legde zijn "jaarverslag" op film vast.
Via
Dan Meyer's 2009 Annual Report from Dan Meyer on Vimeo.
Via
woensdag 10 februari 2010
Hun hebben ruzie

Tjongejonge, wat bleef Ronald Plasterk vrolijk gisteravond bij DWDD! Iemand met een minder zonnig humeur (ik bijvoorbeeld) had die onuitstaanbare dr. Helen de Hoop allang op haar snufferd getimmerd. Jammer voor haar, want ze had best een punt. Taalprof stelde al eerder die dag op even venijnige maar minder vermoeiende wijze vast dat taal absoluut niet Plasterks sterkste kant is. Taal is een communicatiemiddel, maar zoals De Hoop liet zien heb je meer vaardigheden nodig om je goed uit te drukken.
dinsdag 9 februari 2010
Oud-collega
Collega’s zijn een bijzonder fenomeen. Ik heb niet veel behoefte aan contact met collega’s buiten werktijd: ik zie ze toch al meer dan mijn vrienden. Wel heb ik de instelling dat ik met collega’s graag prettig omga, en ook best iets van mijn persoon wil laten zien. Je werk is toch een flink deel van je leven; daarin wil ik me niet afschermen.
Vorige week ben ik een paar biertjes gaan drinken met een oud-collega aka Werner Buschbaum. Ik had hem niet meer gezien sinds ik weg ben gegaan bij de HAN. Het is na een paar maanden natuurlijk leuk bijpraten met wat alcohol erbij.
Toen ik Werner nog niet zo heel lang kende, een paar jaar geleden, maakte hij de opmerking tegen mij: “Volgens mij ben jij niet iemand die het leven heel zwaar neemt.” Daarmee verraste hij me wel, wat ik vond mezelf best een piekeraar. Toen ik zijn opmerking op me liet inwerken zag ik wel wat hij bedoelde; eerlijk gezegd raakte het me wel en vond ik het wel een compliment. Het lijkt me namelijk absoluut niet fijn om het leven zwaar te nemen.
Zo’n persoonlijke observatie van een collega blijft me al tijden bij. Grappig. Here’s to you, Werner.
Vorige week ben ik een paar biertjes gaan drinken met een oud-collega aka Werner Buschbaum. Ik had hem niet meer gezien sinds ik weg ben gegaan bij de HAN. Het is na een paar maanden natuurlijk leuk bijpraten met wat alcohol erbij.
Toen ik Werner nog niet zo heel lang kende, een paar jaar geleden, maakte hij de opmerking tegen mij: “Volgens mij ben jij niet iemand die het leven heel zwaar neemt.” Daarmee verraste hij me wel, wat ik vond mezelf best een piekeraar. Toen ik zijn opmerking op me liet inwerken zag ik wel wat hij bedoelde; eerlijk gezegd raakte het me wel en vond ik het wel een compliment. Het lijkt me namelijk absoluut niet fijn om het leven zwaar te nemen.
Zo’n persoonlijke observatie van een collega blijft me al tijden bij. Grappig. Here’s to you, Werner.
donderdag 4 februari 2010
Maak je eigen iPad

Een goede tip voor al die mensen die zo graag een iPad willen: maak er zelf één!
Wat kun je toch leuke dingen met Lego.
Via
zondag 31 januari 2010
Sneeuw
Vanochtend lag er weer een nieuwe laag sneeuw toen ik wakker werd. Het houdt maar niet op, deze winter. Veel mensen krijgen er al genoeg van: laat die lente maar komen, die winter heeft al lang genoeg geduurd! En daarbij vergeten ze even dat het nog geen februari is.

Het is in elk geval een bijzondere winter. Marco Verhoef zei gisteren dat we deze winter al dertig sneeuwdagen hebben gehad. De laatste winter waarin we dat aantal haalden was vijfentwintig jaar geleden, en in de winter van 1978-’79 waren het er zelfs zestig.
Vijfentwintig jaar geleden: dat moet dus 1985 zijn geweest. In mijn herinnering een legendarische winter. Voor de eerste keer hoorde ik op het weerbericht over nachttemperaturen onder min twintig. Elke ochtend liep ik door de sneeuw naar school. Bij de bakker hing een thermometer en daar keek ik elke ochtend op, in de hoop dat het bleef vriezen. Want wat heb ik geschaatst die winter! Elke dag na school naar de ijsbaan, de Friese doorlopers onder, en krabbelen maar. In een prachtig wit landschap.
Van de winter van 1979 heb ik nog een foto. Vier jaar oud, met mijn moeder op het sleetje, volgens het bijschrift in mijn fotoalbum op Nieuwjaarsdag 1979. Heel vaag weet ik nog wel dat we vanaf een heuveltje op de heide sleeden. Dat kan natuurlijk ook nog een latere winter zijn geweest, maar bij deze foto komt dat toch naar boven.
Hoeveel van deze winters hebben we nog? Is er in de jaren '90 en '00 ook maar één echte winter geweest? Ja, die van de Elfstedentocht. Toen vroor het wel maar lag er volgens mij amper sneeuw. Ik ben blij dat we dit weer eens ervaren. Zelfs al is het soms onhandig met forenzen. We zitten tegenwoordig in onze dik geïsoleerde huizen de kou van de kwakkelwinters buiten te houden. Wees blij dat we weer eens een ouderwets witte winter hebben! Geniet van dat verstilde landschap. Leer de kinderen weer eens hoe ze sneeuwengelen moeten maken in de tuin. Trek die muts nog eens lekker over je oren. Op naar de zestig sneeuwdagen! Die lente komt vanzelf wel.

Het is in elk geval een bijzondere winter. Marco Verhoef zei gisteren dat we deze winter al dertig sneeuwdagen hebben gehad. De laatste winter waarin we dat aantal haalden was vijfentwintig jaar geleden, en in de winter van 1978-’79 waren het er zelfs zestig.
Vijfentwintig jaar geleden: dat moet dus 1985 zijn geweest. In mijn herinnering een legendarische winter. Voor de eerste keer hoorde ik op het weerbericht over nachttemperaturen onder min twintig. Elke ochtend liep ik door de sneeuw naar school. Bij de bakker hing een thermometer en daar keek ik elke ochtend op, in de hoop dat het bleef vriezen. Want wat heb ik geschaatst die winter! Elke dag na school naar de ijsbaan, de Friese doorlopers onder, en krabbelen maar. In een prachtig wit landschap.
Van de winter van 1979 heb ik nog een foto. Vier jaar oud, met mijn moeder op het sleetje, volgens het bijschrift in mijn fotoalbum op Nieuwjaarsdag 1979. Heel vaag weet ik nog wel dat we vanaf een heuveltje op de heide sleeden. Dat kan natuurlijk ook nog een latere winter zijn geweest, maar bij deze foto komt dat toch naar boven.
Hoeveel van deze winters hebben we nog? Is er in de jaren '90 en '00 ook maar één echte winter geweest? Ja, die van de Elfstedentocht. Toen vroor het wel maar lag er volgens mij amper sneeuw. Ik ben blij dat we dit weer eens ervaren. Zelfs al is het soms onhandig met forenzen. We zitten tegenwoordig in onze dik geïsoleerde huizen de kou van de kwakkelwinters buiten te houden. Wees blij dat we weer eens een ouderwets witte winter hebben! Geniet van dat verstilde landschap. Leer de kinderen weer eens hoe ze sneeuwengelen moeten maken in de tuin. Trek die muts nog eens lekker over je oren. Op naar de zestig sneeuwdagen! Die lente komt vanzelf wel.
vrijdag 29 januari 2010
21 dingen voor het onderwijs
Sinds afgelopen najaar biedt SURFacademy de cursus 21eDingen aan. Ik neem aan dat “e” voor “education” staat: de gelijkenis met 23dingen is treffend, maar deze 21eDingen zijn specifiek toegespitst op docenten en medewerkers in het hoger onderwijs.
Ik vind dat de cursus er prima uitziet. Qua opzet is het eigenlijk helemaal hetzelfde als 23dingen: je begint met een weblog aan te maken waarop je je ervaringen bijhoudt, en daarna ga je stap voor stap door de dingen heen. Die zijn wel echt op het onderwijs toegespitst. Zelfs in het taalgebruik: ik moest glimlachen om de omschrijving van het weblog als een portfolio.
Daarnaast komen zaken als stemmen/het maken van een poll, repositories, creative commons en informatievaardigheden aan bod. Erg goede thema’s voor docenten in het hoger onderwijs. Uit eigen ervaring weet ik dat die over het algemeen complete web 2.0-digibeten zijn. De docenten die ik wel eens naar web 2.0-toepassingen verwees keken allemaal of ze het in Keulen hoorden donderen.
Tja, het onderwijs is druk, druk, druk en alle vernieuwingen worden in moordend tempo over je heen gestort. Maar deze 21eDingen is een prima aanzet voor meer inzicht in allerlei vreselijk nuttige toepassingen. Verplichte kost voor iedere docent anno 2010, lijkt me.
donderdag 28 januari 2010
Als blobs door de tijd
Heel cool! Pedro Miguel Cruz, student uit Portugal, maakte voor zijn masterscriptie over het visualiseren van informatie dit filmpje. Vier koloniale machten, Groot-Brittannië, Frankrijk, Spanje en Portugal, stuiteren traag door de tijd. Af en toe botsen ze (conflict), af en toe bewegen ze en schiet er een blobje uit (een kolonie die onafhankelijk wordt). Let vooral op van 2 minuut 20 tot 2 minuut 50. Helemaal honderd procent klopt het niet (Haïti? Ierland? Birma?), maar het ziet er erg leuk uit. En het opent weer heel nieuwe mogelijkheden voor het weergeven van informatie. Tijdlijnen zijn natuurlijk het meest voor de hand liggende voorbeeld.
Via
Via
Gedichtendag
Vandaag is het Gedichtendag. Ik ga niet pretenderen dat ik een enorme poëziekenner ben, want dat is niet zo. Mijn kennis is hooguit rudimentair, wat ik nog heb overgehouden van het Atheneum en een paar Spaanse gedichten tijdens mijn studie. Soms treffen gedichten me met op razend knappe wijze in taal gevangen gebeurtenissen of gevoelens. Zo zag ik een keer op tv Hagar Peeters, die me bijna tot tranen roerde. Alleen heb ik dat gedicht nooit meer kunnen terugvinden. Of het gedicht dat H.H. ter Balkt schreef voor zijn buurvrouw, die toevallig mijn collega was. Of het gedicht dat Johan Faber schreef voor zijn aanstaande, die dan weer een vriendin van mij is.
Voor gedichtendag, een ander gedicht, mooi in zijn eenvoud en verhaal, van Edward van de Vendel.
IK BEN DE JONGEN

Ik ben de jongen die niet kan
voetballen, of tenminste niet
zo goed. Ik weet wel hoe het
moet, maar mijn lichaam doet
iets anders. Ik heb een lijf met
eigenwijze trekjes, twee benen
met een grote bek die zich
heus niet laat trainen. Ze doen
maar wat, ze tackelen mezelf.
Ik ben een elftal in mijn
eentje,
zoveel kanten ga ik op. Alleen
door mijn verschijning ben ik
al
een strafschop waard, ik kijk
en krijg twee rode kaarten.
Alle witte lijnen wijken weg
van mij. Ik ken het gras, dat
is dan nog het enige. Maar
veel te goed. En van dichtbij.
---------------------
uit: 'Dicht!', 2009.
Voor gedichtendag, een ander gedicht, mooi in zijn eenvoud en verhaal, van Edward van de Vendel.
IK BEN DE JONGEN

Ik ben de jongen die niet kan
voetballen, of tenminste niet
zo goed. Ik weet wel hoe het
moet, maar mijn lichaam doet
iets anders. Ik heb een lijf met
eigenwijze trekjes, twee benen
met een grote bek die zich
heus niet laat trainen. Ze doen
maar wat, ze tackelen mezelf.
Ik ben een elftal in mijn
eentje,
zoveel kanten ga ik op. Alleen
door mijn verschijning ben ik
al
een strafschop waard, ik kijk
en krijg twee rode kaarten.
Alle witte lijnen wijken weg
van mij. Ik ken het gras, dat
is dan nog het enige. Maar
veel te goed. En van dichtbij.
---------------------
uit: 'Dicht!', 2009.
Abonneren op:
Posts (Atom)