Achternaam

Deze week in het nieuws: de databank van Nederlandse familienamen van het Meertensinstituut. Net als iedereen waarschijnlijk heb ik ook mijn naam even gezocht. Ik ben redelijk exclusief: er zijn slechts 230 mensen met mijn achternaam in het land! Geconcentreerd in Gelderland; dat is natuurlijk geen verrassing.

Strange Maps

Landkaarten zijn leuk, is mijn motto. Vandaar ook dat het blog Strange Maps in mijn blogroll prijkt. Hier duiken de prachtigste kaarten op. Mooi voorbeeld deze van Zwitserland, waaraan je al kon voorspellen waar voor en waar tegen minaretten zou worden gestemd. Ook fraai: de literaire kaart van San Francisco. Of deze erg grappige van de wereld volgens de Britse Conservatieven.
Ronduit poëtisch zijn sommige uit de laatste post Accidental Geography. Mooi is bijvoorbeeld onderstaande foto van een wolkenpartij die erg op Nieuw-Zeeland lijkt. Nieuw-Zeeland heet in de Maori-taal Aotearoa, wat "land van de lange witte wolk" betekent.

Sociaal op de HU

Een paar maanden geleden schreef ik een berichtje over HUMedia, een online sociaal netwerk dat is opgezet voor en door studenten van de Faculteit Communicatie en Journalistiek van de Hogeschool Utrecht. Inmiddels werk ik zelf voor de HU, en houd ik HUMedia met een half oog in de gaten. Je weet immers nooit op welke ideeën je komt. HUMedia is bovendien ook een echte Ning, net als Bibliotheek2.0. En inmiddels weet ik ook dat ook op andere faculteiten van de HU ideeën leven voor communities, voor communicatie en kennisdeling.

Deze week had HUMedia zowaar een relletje aan zijn broek, vanwege een bijzonder melig filmpje over de Margriet Winterfair. Een beetje GeenStijl naar mijn smaak, maar dat is blijkbaar iets jongehonderigs van studenten journalistiek. Er ontstonden wel fijne discussies over verantwoordelijkheid, want ja, je heet dan wel HUMedia, maar de HU is geen eigenaar.

Wel leuk vind ik dat het blijkbaar lééft onder studenten van de FCJ. HUMedia heeft veel leden, en er wordt ook actief meegedaan. Ik weet niet of het het beste voorbeeld is voor andere communities in opbouw, maar inspireren doet het zeker.

Netvibes uut Grunnen

Sinds het begin van de cursus 23dingen ben ik een gebruiker van Netvibes. Ik vind het een erg prettige RSS-reader, die bovendien daarnaast nog allerlei leuke inhoudelijke toepassingen biedt. Zo kijk er af en toe op Google Maps, volg meerdere krantenblogs, en als ik twitter doe ik dat ook via Netvibes.

Met de openbare pagina heb ik zelf nog niets gedaan. Al eerder wees ik op een pagina die een collega van mij op de UB Nijmegen had gemaakt. Vandaag werd ik gewezen op een werkelijk prachtige openbare pagina, die is gemaakt door de Centrale Medische Bibliotheek van het UMC Groningen.

Dit vind ik dus een bijzonder inspirerend voorbeeld voor een onderwijsbibliotheek. Toevallig zat ik pas te praten met een collega die bezig was een Body of Knowledge (een term die me nog steeds doet denken aan een heel slechte film met Madonna) in te richten voor een opleiding hier op de faculteit. Ze zat daar ook artikelen in te voeren, en we bespraken dat zo'n BoK, zeker in een Sharepoint-omgeving, maar zeer beperkte mogelijkheden biedt om up-to-date informatie te bieden. Ik opperde toen om eens naar de mogelijkheden van Netvibes te kijken. Mooi om dit dan te zien.

Met dank aan

Voorlichting

Deze week stemden de inwoners van de Amerikaanse staat Maine tegen openstelling van het huwelijk voor paren van hetzelfde geslacht. Uit een aantal artikelen die ik daarover las, waaronder dit in De Pers, blijkt dat het "homohuwelijk" zelf de mensen vrij onverschillig laat, maar dat tere kinderzielen moeten worden beschermd.

Treurig stemt me dat. Ik heb zelf jarenlang voorlichting gegeven op scholen over het onderwerp homoseksualiteit. Met die voorlichtingen zul je scholieren niet bekeren, of propageren dat het zo leuk en cool is om homo of lesbo te worden. Een flink deel van de scholieren zal er op een gegeven moment achter komen dat hij of zij geen hetero is. Ik probeerde er juist aan bij te dragen dat het klimaat voor die leerlingen goed was.

Is dat nog nodig in het tolerante Nederland? Ja, want acceptatie is geen vaststaand iets. Het hangt van zeer veel factoren af. Hoe dan ook zal je als homoseksueel erachter komen dat je anders bent dan de meesten, en dat is op scholen niet makkelijk. Juist daarom is het belangrijk om er wél aandacht aan te besteden, om te laten weten dat het ook tot de mogelijkheden behoort, en dat het mag.

Herinneringen

Vijf jaar geleden precies liep ik door Buenos Aires. Gisteren moest ik er ineens weer aan denken; zo'n moment waar je even weemoedig wordt en terugdenkt aan de tijd dat je nog jong en flitsend was.


Oktober en november 2004 was het dus, mijn reis door Argentinië. Een wonderbaarlijk land vond ik het: ver weg aan het einde van de wereld, gevuld met allerlei ongebruikelijke attracties. Buenos Aires, een wereldstad met de allure van Parijs, overgoten met een tweede wereld-sausje. Biefstukken zo groot als je bord. Beau monde op hippe tangofeesten en bedelaars die op straat sliepen. Voetbal kijken in La Boca.


De watervallen van Iguazú in een stomende jungle. Tochten door bergen en woestijnen, met cactussen in het dal en condors in de lucht. Wijn proeven in kleine bodega's, parapenten, paardrijden aan de voet van de hoogste berg van het westelijk halfrond. Walvissen en pinguïns bekijken aan de Atlantische kust. En daar tussenin de aardigste en meest open mensen die je je kunt voorstellen.


Argentinië is zo'n land waarvan je eigenlijk iedereen wilt vertellen hoe schitterend het is, en anderzijds het voor je zelf wilt houden. Voor je het weet zijn de paden platgetreden, zijn al die unieke plekken "ontdekt" en zullen ze nooit meer zo uniek zijn. Ik geniet stilletjes nog maar eens van de herinneringen.

Rouw om Dorothy

Is dit geen ontroerende foto? Chimpansees in een opvangcentrum in Kameroen nemen afscheid van de op 40-jarige leeftijd overleden Dorothy.

Ik zag deze vanmorgen in nrc.next, en nu ook op BoingBoing. Daar wordt een hele discussie gevoerd of je kunt zeggen of chimpansees rouwen of niet, of je ze "menselijke" eigenschappen kunt toedichten. Dit commentaar vind ik in dezen mooi:

I don't think there is much doubt that animals feel some emotions, including depression and grief I think the mistake many people make is the extrapolating from those fairly elemental emotions to more grandiose mental acrobatics. The chimps may recognize death as a final separation, and feel sorrow at the loss of a companion. Do they then ponder on the meaning of it all and start to imagine an afterlife? Probably not.

Stiltecoupé

Sinds drie weken forens ik vier dagen per week tussen Nijmegen en Utrecht. In die drie weken ben ik het fenomeen stiltecoupé gaan waarderen. Vooral 's ochtends als ik niet teveel drukte aan mijn kop moet hebben, is het prettig om lekker in stilte mijn krantje te kunnen lezen.

In De Pers las ik vorige week een artikel over de stiltecoupé. Herkenbaar. Wanneer spreek je mensen aan op hun geluid? Een paar jaar geleden zat ik met twee bekenden in een stiltecoupé (wat toen nog een nieuw fenomeen was), en we voerden een gesprek op normale toon. Een mevrouw leunde over de stoel heen en verzocht ons onvriendelijk om ergens anders te gaan zitten. Destijds vond ik dat overdreven, maar ik kan het me nu wel beter voorstellen.

Gisteren stapte een mevrouw in de trein met een kindje van een jaar of twee. Ze ging gelukkig in de eersteklas stiltecoupé zitten, en ik hoorde door de deur af en toe wat gekraai. De trein was bepaald niet vol. Zou ik, als ze bij mij in de coupé was gaan zitten, gezegd hebben: "Mevrouw, dit is een stiltecoupé hoor"? Ergens denk ik van niet.

Een tempel van Lego

Als kind speelde ik ook graag met Lego. Leuke dingen kon je daarmee maken, in elkaar knutselen en weer afbreken. Zoiets fraais als het Gouden Paviljoen in Kioto heb ik er echter nooit van kunnen bouwen. Crea!



Via

Werken en lezen

Hoe snel vliegt de tijd... Het is alweer weken geleden dat ik voor het laatst heb geblogd! Uit mijn laatste bericht en de reacties daarop blijkt dat ik in die tijd afscheid heb genomen van de Studiecentra HAN, mijn oude werkgever. (De doos was overigens prachtig!)
Vervolgens heb ik twee weken vakantie doorgebracht in de mooie Duitse deelstaat Baden-Württemberg, alvorens op 8 oktober te beginnen bij mijn nieuwe werkgever, de Hogeschool Utrecht.

Veel indrukken nog waarover ik ongetwijfeld later nog zal schrijven, want iedereen is natuurlijk reuze benieuwd hoe het mij hier vergaat. Het moet allemaal nog een beetje zijn plekje krijgen. Afstand nemen van een oude baan, mijn draai weer vinden op een nieuwe plek, elke dag drie uur forenzen.

Mijn blogwerk pak ik daarom eerst maar even op met iets leuks: een leestip. In mijn vakantie raakte ik helemaal ondersteboven van het boek Het lot van de familie Meijer, geschreven door de Zwitser Charles Lewinsky. Een prachtige kroniek over de lotgevallen van de joodse familie Meijer, in verschillende delen tussen 1871 en 1945. Opvallend is dat het verhaal in Zwitserland speelt: de familie Meijer ontsnapt dus aan een aantal gruwelijk bekende gebeurtenissen in de recente geschiedenis, maar dat wil niet zeggen dat het vreedzame, neutrale Zwitserland een veilige haven zonder problemen was.

Een recensie op de achterflap vermeldt dat je naar het eind toe langzamer gaat lezen omdat je geen afscheid wilt nemen van de familie. Die ervaring heb ik ook: Lewinsky zet razend knap, helder en onsentimenteel, een rits personages neer van wie je stuk voor stuk gaat houden. Zo mooi heb ik het zelden gezien.