Kunst met boeken

Toen ik bij de Universiteitsbibliotheek in Nijmegen werkte werd het gebouw gerenoveerd en bouwde L.S. een kunstwerk met boeken om een pilaar in het trappenhuis. Daaraan moest ik denken toen ik bovenstaande foto zag, uit het Ford's Theatre in Washington. Bijzonder mooi, deze beide kunstwerken. Een eerbetoon bijna aan de schoonheid van het boek... ik hoop wel dat het niet de toekomst van het boek weergeeft.

Via

Gedichtendag

Vandaag is het Gedichtendag. Ik ga niet pretenderen dat ik een enorme poëziekenner ben, want dat is niet zo. Mijn kennis is hooguit rudimentair, wat ik nog heb overgehouden van het Atheneum en een paar Spaanse gedichten tijdens mijn studie. Soms treffen gedichten me met op razend knappe wijze in taal gevangen gebeurtenissen of gevoelens. Zo zag ik een keer op tv Hagar Peeters, die me bijna tot tranen roerde. Alleen heb ik dat gedicht nooit meer kunnen terugvinden. Of het gedicht dat H.H. ter Balkt schreef voor zijn buurvrouw, die toevallig mijn collega was. Of het gedicht dat Johan Faber schreef voor zijn aanstaande, die dan weer een vriendin van mij is.

Voor gedichtendag, een ander gedicht, mooi in zijn eenvoud en verhaal, van Edward van de Vendel.

IK BEN DE JONGEN

Ik ben de jongen die niet kan
voetballen, of tenminste niet
zo goed. Ik weet wel hoe het
moet, maar mijn lichaam doet
iets anders. Ik heb een lijf met
eigenwijze trekjes, twee benen

met een grote bek die zich
heus niet laat trainen. Ze doen
maar wat, ze tackelen mezelf.
Ik ben een elftal in mijn
eentje,
zoveel kanten ga ik op. Alleen
door mijn verschijning ben ik
al
een strafschop waard, ik kijk
en krijg twee rode kaarten.
Alle witte lijnen wijken weg
van mij. Ik ken het gras, dat
is dan nog het enige. Maar
veel te goed. En van dichtbij.

---------------------
uit: 'Dicht!', 2009.

Werken en lezen

Hoe snel vliegt de tijd... Het is alweer weken geleden dat ik voor het laatst heb geblogd! Uit mijn laatste bericht en de reacties daarop blijkt dat ik in die tijd afscheid heb genomen van de Studiecentra HAN, mijn oude werkgever. (De doos was overigens prachtig!)
Vervolgens heb ik twee weken vakantie doorgebracht in de mooie Duitse deelstaat Baden-Württemberg, alvorens op 8 oktober te beginnen bij mijn nieuwe werkgever, de Hogeschool Utrecht.

Veel indrukken nog waarover ik ongetwijfeld later nog zal schrijven, want iedereen is natuurlijk reuze benieuwd hoe het mij hier vergaat. Het moet allemaal nog een beetje zijn plekje krijgen. Afstand nemen van een oude baan, mijn draai weer vinden op een nieuwe plek, elke dag drie uur forenzen.

Mijn blogwerk pak ik daarom eerst maar even op met iets leuks: een leestip. In mijn vakantie raakte ik helemaal ondersteboven van het boek Het lot van de familie Meijer, geschreven door de Zwitser Charles Lewinsky. Een prachtige kroniek over de lotgevallen van de joodse familie Meijer, in verschillende delen tussen 1871 en 1945. Opvallend is dat het verhaal in Zwitserland speelt: de familie Meijer ontsnapt dus aan een aantal gruwelijk bekende gebeurtenissen in de recente geschiedenis, maar dat wil niet zeggen dat het vreedzame, neutrale Zwitserland een veilige haven zonder problemen was.

Een recensie op de achterflap vermeldt dat je naar het eind toe langzamer gaat lezen omdat je geen afscheid wilt nemen van de familie. Die ervaring heb ik ook: Lewinsky zet razend knap, helder en onsentimenteel, een rits personages neer van wie je stuk voor stuk gaat houden. Zo mooi heb ik het zelden gezien.

Leestip en -flop

Ik ben altijd een beetje allergisch voor boekenhypes. De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafón heb ik dan ook lang links laten liggen, ondanks de velen om mij heen die riepen hoe schitterend het was. En ik als hispanofiel moest hier toch van houden, met het prachtige Barcelona in de achtergrond?

Pas heb ik het toch een keer gekocht, toen het voor een tientje in de boekhandel lag en ik nog een boekenbon op zak had. Met het gevaar dat ik talloze lieve vrienden, kennissen en collega's op hun hart trap: ik heb me inmiddels tot bladzijde 280 geworsteld en ben zeer geneigd het op te geven. Ik realiseerde me ook weer dat ik dol ben op Spaans, maar niet op Spaanse schrijvers. De literaire schrijftaal is in mijn ogen vaak erg gekunsteld en kan mij zelden echt boeien. Het matig spannende verhaal kan dat voor mij niet compenseren.

Vannacht was ik wakker en pakte even een nieuw boek om te lezen. Mijn nieuwste aanwinst van de Japanner Murakami, After Dark. Een verademing, en niet omdat het geruststellend dun is. Een heldere schrijfstijl, een boeiend mysterie, van begin af aan een genot om te lezen. Haruki is een blijvertje, Carlos gaat de kast in.