Al weer even geleden blogde ik over het feit dat Google weet waar je bent als je via Google zoekt. Handig, maar ook enigzins verontrustend, en bovendien twijfelachtig of het je wel oplevert wat je zoekt.
Twee columns (van 20 juni en 19 juli)van Richard Lalleman bevestigen dit beeld en versterken voor mij zelfs de gevoeligheid van dit mechanisme:
De wereld zoals ik het zie − mijn mentale filter − wordt deels opgeslagen op het internet. Ik gebruik Google Docs om notities te maken, sla interessante websites op binnen Google Bookmarks en wil graag de inhoud van enkele websites volgen via de Google Reader. Dit is dus mijn eigen kleine en persoonlijke universum van hoe volgens mij de wereld eruit ziet. Eli Pariser noemt dit universum in zijn gelijknamige boek een "filterbubbel". Het probleem met Google’s social search-technologie is dat zij deze kleine en vaak eenzijdige bubbel gebruiken om de zoekresultaten te rangschikken. Ik zoek daarom veel minder in de rijkdom van het internet, maar meer in mijn eigen universum − of de bubbel. Ik leer dus van mezelf in plaats van dat ik van andere kan leren.
Vreemd om je dit te realiseren: ook ik heb internet juist altijd als een bron gezien om van te leren. Maar uit het voorbeeld dat Lalleman noemt blijkt dat je inderdaad met een zoekmachine eigenlijk altijd in hetzelfde kringetje kunt blijven draaien.
En wat gebeurt er met de gegevens uit jouw "filterbubbel"? Zijn die wel veilig, zoals Lalleman in zijn tweede column stelt? Uit het "slim" zoeken van Google blijkt al dat ze jouw privé-gegevens hergebruiken. Waar ligt dan de grens?
Ik weet dat velen internet als het medium van ultieme vrijheid zien: je kunt alles vinden wat je wilt en je kunt er ook op uitdragen wat je wilt. Aan dat eerste blijken, juist dankzij het "slimme" zoeken, beperkingen te zitten. En hoe veilig ben je daadwerkelijk in het tweede? Big Brother Google weet wat je doet.
